Wszystkie babcie, ciocie, sąsiadki i znajome zawsze chcą jak najlepiej. Dlatego udzielają ci rad. Dlatego zwracają ci uwagę. Dlatego mówią ci, co powinnaś, a czego nie powinnaś. Dlatego dzielą się swoimi sukcesami wychowawczymi. Przecież ty nic nie wiesz. Zostałaś matką dopiero co - wczoraj, miesiąc temu, rok, a może dwa. Bo przecież masz tylko jedno dziecko. Bo przecież prosiłaś o radę.

Aaa…nie prosiłaś?!


Kiedy wychodziłam za mąż, nikt nie radził mi, czy powinnam spać z mężem w jednym łóżku. Czy powinnam go tulić do snu, czy raczej trzymać na dystans, żeby się nie przyzwyczaił. Nikt nie zaczepia mnie na ulicy, kiedy idący obok rzeczony mąż od x lat nie ma na sobie zimą puchowej kurtki, a latem nosi wełnianą czapkę. Nikt nie poradzi, co, jak i kiedy mam mu podawać do jedzenia. Nigdy przed ślubem nie byłam niczyją żoną - skąd mam wiedzieć, jak sobie z tym małżeństwem poradzić?

Kiedy jednak miałam zostać matką, kiedy wreszcie nią zostałam, nagle z prawa i lewa wszyscy lecą na ratunek! Z każdej strony dobra rada, zza każdego rogu drobna sugestia, z każdych kobiecych ust orzeźwiający strumień instrukcji i wytycznych, przetykanych serią pytań sugerujących i znaczących spojrzeń. Na moją głowę wciąż spada lawina historii, o które nie prosiłam, których wcale nie chcę słuchać, o których wiem, że w żaden sposób nie przystają do mojej rzeczywistości, do mojej wizji rodzicielstwa. Co najciekawsze, kiedy sprawdzam na załączonej metce stan oprogramowania, widzę wielki napis: „Ostatnia aktualizacja: 10/30/50 lat temu”. A bardzo często: „nigdy”.

Nie zostałam matką wtedy, kiedy tego chciałam. Zostałam za to matką w momencie, gdy naprawdę byłam na to w pełni gotowa. Nie tyle może gotowa od tak, ale gotowa znaleźć, wyselekcjonować i przyjąć niezbędną wiedzę, gotowa podjąć odpowiednie, racjonalne decyzje, gotowa zamknąć niedomknięte sprawy i wyznaczyć nowe azymuty. Absolutnie nie twierdzę, że pozjadałam wszystkie rozumy i znam odpowiedź na każde rodzicielskie pytanie. Ale czuję się pewnie w swoim macierzyństwie.

Z zewnątrz potrzeba mi jednego - spokoju.

Stanięcie ze sobą twarzą w twarz i powiedzenie sobie: „Jesteś matką” nie jest wcale proste. To zupełnie nowa rola, bez względu na to, jak bardzo była wyczekana, jak bardzo się do niej przygotowywałyśmy. Ta nowa rola zupełnie zmienia nasze funkcjonowanie we wszystkich pozostałych rolach: roli żony, córki, wnuczki, pracownika, przyjaciółki, znajomej, sąsiadki.

Widzieliście bajkę „W głowie się nie mieści”? W jednej ze scen bohaterka przeżywa moment, w którym runęły wyspy jej osobowości. Wszystko, co do tej pory stanowiło ją, zapadło się w nicość. Ta chwila, kiedy nie wiesz, kim jesteś. Kiedy wiesz, że dawnego ciebie już nie ma. A przed tobą pustka…

Pamiętam, jak wjeżdżaliśmy po raz pierwszy z nowonarodzoną D. na osiedle, a mnie ogarnął paniczny strach. Poczułam, że stary świat runął. Że ta ja, która wyjeżdżała stąd raptem kilka dni temu, już nie istnieje. Że na te uliczki, drzewa, bloki patrzy ktoś zupełnie inny. One stoją tam niewzruszone. Te kilka dni nic w nich nie zmieniło, nadal są tymi samymi obiektami, którymi były. Ale ta ja, wracająca ze szpitala już nie jako samodzielna istota, ale jako matka, byłam kimś zupełnie nowym.

Nie przechodziłam klasycznego baby bluesa. Poród przebiegł nad wyraz pozytywnie - szybko, bez komplikacji, w otoczeniu tej lepszej części personelu szpitala, z przepięknym intymnym okresem tużpoporodowym. Pobyt w szpitalu był dla mnie sielanką, podczas której mogłam unosić się w euforii, jaka ogarnęła mnie, gdy D. pojawiła się na świecie. Szpitalny rytm dnia organizował moją rzeczywistość, w której ja musiałam jedynie pochylać się nad tą małą istotą. Wszystko szło jak w zegarku. Aż do momentu wyjścia, gdy przygotowane ubranka okazały się zbyt duże, pasy fotelika nie chciały się zapiąć, a brak doświadczenia doprowadził do logistycznego zamętu - najpierw przewinąć, nakarmić czy ubrać? Potem jeszcze tłok w szpitalnej windzie i kobieta z papierosem przed wejściem do szpitala…

To małe zamieszanie - tak odmienne od poukładanych i bezproblemowych kilkudziesięciu wcześniejszych godzin - sprawiło, że w tamie utrzymującej w ryzach nagromadzone emocje pojawiło się pierwsze małe pęknięcie, a z niego popłynął pierwszy mały strumień. A gdy dotarliśmy do domu, gdy na nowo trzeba było odnaleźć się w tym samym, ale już zupełnie innym życiu - rozplanować działania, wejść w rytm, którego zupełnie się nie zna - tama pękła. TFT siedział na hamaku, wpatrując w ukrytą w jego ramionach D., a ja przez prawie dwie godziny szlochałam, pozwalając wezbranym falom zrównać z ziemią wszystko, co we mnie dotąd było mi znane.

Całkowicie namacalnie doświadczyłam przemian, jakie zachodziły w mojej psychice. Czułam (nawiązując do uproszczonego obrazu z ww bajki) jak wyspy mojej osobowości rozsypują się w drobny mak. Jak kawałek po kawałku znika wszystko, co mnie stanowiło. Jak w biblijnym potopie wszystko zniknęło pod nawałem wód. Pozostała pustka, na której zbudować trzeba było nową mnie.

Podnoszenie się z tych zgliszczy zajęło mi kilka dni. Normujące się powoli hormony sprawiały, że mogłam małymi krokami iść na przód. Powoli zobaczyć w lustrze nową siebie - matkę.

Dużo mnie to kosztowało, by stanąć zupełnie stabilnie na nogach.

I myślę sobie, że jeśli ja - z moim uporczywym optymizmem, natychmiastowym wypieraniem wspomnień negatywnych, umiejętnością szybkiego dochodzenia do siebie, wysoko rozwiniętą samoświadomością przeżyłam to tak boleśnie, jak bardzo ciężko musi być matkom, które tej listy sprzyjających cech osobowościowych nie posiadają. Jak ciężko musi być tym, które dziecka nie planowały. Tym, których ojciec dziecka nie wspiera. Tym, które mają niskie poczucie własnej wartości, które boją się wszelkich wyzwań. Tym, które przeszły ciężki poród, miały problemy z laktacją, stabilizacją hormonów.

I chociaż naprawdę pewnie czuję się w roli matki po tych prawie 2,5 roku, niektóre uwagi, rady potrafią sporo namieszać w moim funkcjonowaniu. Nie przestaję wierzyć w swoje możliwości, nie tracę przekonania w słuszność własnych decyzji, ale mąci to mój spokój, wytrąca z równowagi często na długie dni.

To nie to, że nie potrafię znieść krytyki. Że nie umiem przyjąć odmiennego zdania. Naprawdę z chęcią słucham i uczę się ciągle to nowych rzeczy o pielęgnacji i wychowaniu. Pod warunkiem, że mam pewność, z jakiego źródła pochodzi ta nowa wiedza. Nie neguję dobrych chęci wszystkich CioćDobraRada, ale argument „za moich czasów wszyscy tak robili” nie trafia do mnie zupełnie. A szczególnie nie trafia do mnie narzucanie się z radami, gdy wcale o nie nie proszę.

Jest jedna osoba, której słucham i ufam bezgranicznie w kwestii rad dotyczących wychowania - to moja córka. To ona jedna jedyna wie najlepiej, czego potrzebuje. Wystarczy, że będę miała szansę wsłuchać się w nią i móc odpowiadać na proste komunikaty, które wysyła jak każde żywe stworzenie na tej planecie. Potrzebne do tego jest tylko jedno - spokój. Ten wewnętrzny i ten zewnętrzny.

Tak niewiele młodych matek może na niego liczyć.

W efekcie zagubione w chaosie własnych wątpliwości, nieporadności typowej dla początkującego i napływających zewsząd rad, tak często myślą o sobie źle. Nie jest najgorsze to, że posłuchają tej, a nie innej babci, że wybiorą tę a nie tamtą metodę. Najgorsze jest to, że być może nigdy nie poczują się pełnowartościowymi matkami. A z tym piętnem żyje się do końca życia. Czyż nie, drogie dobrze radzące?

A jeśli nigdy się nimi nie poczują, nigdy nie zaczną podejmować samodzielnych decyzji, wciąż skazane na granie w tę grę na czyichś zasadach. Nie zaś babcie, ciocie, sąsiadki i inne dobrzewiedzące odpowiedzą kiedyś przed ich dzieckiem za efekty opieki i wychowania. Nie one z niepokojem będą patrzeć na każdy kolejny krok małej istoty i trwogą w sercu, czy aby na pewno dobrze robię.

Często czuję, jak wiele jeszcze nie wiem. Często tygodniami podejmuję jakąś decyzję. Ale kiedy już ją podejmę, kiedy ruszę w danym kierunku, wiem, że to ja za nią odpowiadam. Że podparłam ją wiedzą zdobytą w sprawdzonych źródłach, na podstawie własnych doświadczeń, odczuć, obserwacji mojego dziecka. Że jest uszyta na miarę.

Posługując się tą metaforą - nie nosimy cudzych ubrań, bo komuś się w nich dobrze chodziło albo ładnie w nich wyglądał. Dziewczyny drogie, Wasze mamy, babcie, sąsiadki nie wciskają Wam chyba swoich sukienek. Chyba że wypatrzycie perełkę, coś ponadczasowego, co pasuje również i Wam, wtedy pytacie, czy możecie sobie ją wziąć, a one z dumą dzielą się swoją własnością. Tylko wtedy sprawia to przyjemność.

Pamiętam, gdy D. miała pół roku, a ja doświadczyłam pierwszych poważnych sytuacji, gdy odważyłam się postawić niechcianemu wsparciu i kiedy pierwszy raz powiedziałam: „to ja jestem matką i muszę dbać o swój spokój dla dobra dziecka”. Nie było mi z tym łatwo, do tej pory nie jest. Ale każdy kolejny raz sprawia, że staję się bardziej wolna, że staję się bardziej MATKĄ.

Bardzo ujęły mnie wtedy słowa Justyny Dąbrowskiej, która opisała dokładnie to, czego doświadczaliśmy z TFT. W swojej książce „Matka młodej matki” z cudownym wyczuciem pisze o swoich obserwacjach, gdy została babcią:

[…] moja córka radzi sobie świetnie, bo nie słucha rad. Gdy tylko ktoś jej zaczyna coś autorytatywnie zalecać - intuicja przygasa, a jej miejsce zajmuje lęk i niepewność. Bo może jednak inni wiedzą lepiej? Jak karmić, jak kąpać, czy i kiedy iść na spacer? Póki uwaga jest skupiona na dziecku, taniec toczy się w miarę płynnie. Mleko płynie, Młody rośnie, U. umacnia się w swoim poczuciu kompetencji. Gdy ona lub K. mają jakieś wątpliwości - szukają nie rad, lecz informacji. Najchętniej tych sprawdzonych, popartych badaniami lub czyimś wieloletnim doświadczeniem. Potem dyskutują, debatują i… robią swoje. Bez rad, lecz nie bezradni. Czasem niepewni, a jednak spokojni.”

I kwituje ten rozdział: „Nie pytają mnie o zdanie, siedzę cicho. Uczę się być matką matki. Jestem na początku drogi.”




Najchętniej zakończyłabym ten tekst w tym miejscu, łagodnie i pokojowo. Ale tak często słyszę od innych młodych mam, czytam na grupach facebookowych, że ciągle mierzą się z tak ekspansywnymi, nie znoszącymi sprzeciwu próbami pomocy, z deptaniem wątłych zaczątków matczynej osobowości, że nie mogę darować sobie małego apelu do Wszystkich Troskliwych.




Droga Serdeczna Kobieto!

Kim jesteś, że wchodzisz z butami w moje życie? Skąd pochodzi Twoja wiedza, którą próbujesz mi siłą zaaplikować? Kiedy ostatnio weryfikowałaś swoje informacje z aktualną wiedzą medyczną i psychologiczną? Na jakiej podstawie uważasz, że masz prawo zabierać głos w sprawie mojego dziecka? Jakim prawem odbierasz mi możliwość samodzielnego myślenia i podejmowania decyzji? W jakim celu burzysz mój spokój?

Pewnie chciałaś dobrze.

Ale dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane.

Jeśli następnym razem będziesz chciała zabrać w mojej sprawie głos - zastanów się, czy to, co chcesz mi zaoferować, jest aby na pewno wartościowe. Czy masz pewność, że to, co było dobre dla Ciebie i Twojego dziecka, będzie dobre dla mnie i mojego dziecka. Czy jesteś w stanie wziąć na siebie odpowiedzialność za konsekwencje, jakie może przynieść moje pójście za Twoją radą. A przede wszystkim zapytaj, czy w ogóle tej rady potrzebuję.

Bo pierwsza podstawowa zasada pomocy to rozpoznanie potrzeb.

Boże Narodzenie jest zdecydowanie łatwiejsze - do przeżywania, do zrozumienia, do tłumaczenia dziecku. Wielkanoc jest trudna. Dużo łatwiej zgubić w niej sens, dużo łatwiej przegapić ją w ogóle. Jeśli nie uczestniczy się w Triduum Paschalnym - ot, śniadanie, jajka, żurek, dekoracje z kurczaków i zajęcy. Chciałam wprowadzać D. w święta świadomie, ale jak wytłumaczyć dwulatce to wszystko, czego nie ogarnia wielu dorosłych? Pierwszy raz mierzyłam się z tym, że zupełnie nie wiem, jak w nawet najprostszy sposób opowiedzieć  D. o tajemnicach Wielkiej Nocy. To, co związane z wiarą - zbyt trudne. To, co związane z tradycją, zupełnie dla mnie niejasne. Nie trafiają do mnie kurczaczki, czekoladowe zajączki, nawet koszyk ze święconką. Ja wiem, że choinka i bombki też nie chrześcijańskie, ale jakoś to mi nie przeszkadza. A tu mam opór.

Święta Bożego Narodzenia to czas magiczny chyba dla większości z nas. Ja osobiście zdecydowanie wolę jednak ten czas przed. Czas oczekiwania, przygotowań, czas w którym z każdym dniem coraz bardziej czuć, że zbliża się coś niezwykłego.

Kiedy chodziłam do pierwszych klas podstawówki, nastawiałam codziennie budzik na 6.00 i z lampionem w ręce wędrowałam do kościoła na roraty. Brakuje mi tego - tej ciszy, blasku świec rozświetlającego ciemność gotyckiej świątyni, roratnich pieśni, skupienia ludzi podążających po mszy ciemnymi ulicami w kierunku pracy. Odkąd jestem w Gdańsku, obiecuję sobie, że wybiorę się i tu na roraty, ale wyrosłam niestety z silnej woli, szczególnie w kwestii porannych pobudek. W związku z tym adwent od kilku lat jest dla mnie jedynie czasem zabiegania, wiecznego bałaganu w domu spowodowanego wszelkimi rękodziełami prezentowymi i szykowaniem materiałów do świątecznej pracy z dziećmi. W świąteczny klimat wprowadzają nas niezmiennie choinkowe lampki, świąteczna muzyka puszczana przez RMF Classic (w aucie uzupełniana przez świąteczną płytę The Kelly Family!) oraz tłuczony do znudzenia "Kevin sam w domu".

W tym roku poczułam jednak, że ze względu na D. pora najwyższa nadać adwentowi znów należnego mu znaczenia. Kupiłam więc papierowe torebki, wyciągnęłam z szafy sznurek i na gałęzi, która ostatnio robiła za stelaż dla urodzinowej dekoracji, przygotowałam kalendarz adwentowy dla D. Zawczasu nakupowałam różnych drobiazgów, przeszukałam schowki z ozdobami w domu i zapakowałam do 24 torebek.



W środku znalazły się więc: spinki w kształcie rogów renifera, opaska z dzwoneczkiem, reniferowe skarpetki, śnieżna kula, świąteczna pozytywka, zestaw choinek-naklejek, wykrawaczka do pierników w kształcie głowy renifera (wszystko to rodem z naszego ukochanego - Flying Tiger Copenhagen), książeczka z naklejkami o tematyce świątecznej, dziurkacze ozdobne z motywem choinki, renifera, ostrokrzewu i śnieżynki, gwiazda betlejemska, goździki i pomarańcza, pomarańcza do suszenia, naklejki na okno, gałązka choinkowa, bombka, a na ostatni tydzień przygotowana przez TFT drewniana szopka w kawałkach do złożenia, sianko oraz gipsowe figurki postaci z betlejemskiej stajenki.

Pewnego letniego słonecznego dnia nagle jak grom z jasnego nieba dopadła mnie świadomość, że już za chwilę będziemy obchodzić drugie urodziny D. Że od momentu, w którym pojawiła się w naszym życiu, miną dwa lata. Dwa lata spełnionego marzenia.

Dwa lata poniekąd przekreślające cały ten czas oczekiwania, który je poprzedzał. Czas pustki, przedzielony na pół blizną straty. Czas niespełnienia, braku kontroli nad własnym losem. Czas bezradności i zagubienia.

Przez długie pięć lat każdego dnia doświadczałam zawodu, że znów budzę się w pustym domu, którego nikt nie wypełnia perlistym śmiechem i tupotem małych stóp. Dzień w dzień spotykałam się w pracy z matkami, które mniej lub bardziej świadomie czerpały życie ze źródła, które dla mnie było zamknięte.

Długo i uporczywie napierałam na zamknięte drzwi, za którymi czekało życie. I kiedy zupełnie się już tego przestałam spodziewać, kiedy przywykłam do stania pod nimi, przestałam rozmyślać o tym, jak to będzie, kiedy wreszcie się otworzą, one otworzyły się nagle. Wpadłam do środka z całą siłą, z jaką na nie napierałam, a one raz na zawsze zatrzasnęły się za mną. Nagle znalazłam się w środku. Nagle to, co stanowiło moją rzeczywistość, znalazło się po drugiej stronie. Tak jakby zupełnie przestało istnieć.

Czy jednak to możliwe, żeby tak nagle, znienacka znaleźć się po tej drugiej stronie? Te dwa życia - życie przed i życie po wydają mi się niemożliwe do pogodzenia w jednej osobie. Któreś z nich musi być nieprawdziwe.

Co więc jest snem - ten czas, kiedy nie było jej czy ten, gdy wypełnia sobą każdą przestrzeń mojego życia? Przecież jest tak realna, przecież wszystko kręci się wokół niej, przecież to ona nadaje życiu sens. Nie mogła nie istnieć. Nie mogło być życia, w którym jej nie było. Czy w takim razie nie istniało życie przed nią?

Patrzę na artefakty mojej przeszłości - na rzeczy zgromadzone w tym poprzednim życiu: ubrania, planszówki, w które mieliśmy czas grać z TFT, przeczytane książki, zdjęcia z wakacyjnych wojaży. Są mi obojętne, jakby należały do kogoś innego. Moje wspomnienia zaczynają się od momentu narodzin D. Do tego, co było wcześniej, wracam tylko, jeśli z jakiejś przyczyny muszę, ale i tak myślę o tym, jak o historii kogoś innego.

Kiedy dokonują się w życiu jakieś zmiany, przejście między starym a nowym zazwyczaj zachodzi płynnie. Teoretycznie takim czasem przejścia powinna być ciąża. Czasem powolnego stawania się matką - z każdym kolejnym USG, kupionym ubrankiem, odliczonym tygodniem. Kiedy się jednak choć jedną ciążę straciło, nie traktuje się jej jako stanu prowadzącego do posiadania dziecka. Ciąża to czas zawieszenia. Czas oczekiwania na to, czy po skoku wprzód przypadkiem nie runie się w przepaść. To czas wyjęty z tej opowieści - ani przed, ani po.

I kiedy wreszcie ciąża kończy się sukcesem, dopiero wtedy nagle z niematki stajesz się matką.

To trochę taki paradoks - matką dziecka utraconego stajemy się w momencie nabycia świadomości jego istnienia. Jednak w obliczu świadomości straty wejście w rolę matki kolejnego dziecka odbywa się niejako dwuetapowo. Dopiero kiedy pojawi się ono na świecie, dajemy sobie przyzwolenie na stanie się matką naprawdę. Przynajmniej tak było w moim przypadku.

Stałam się więc matką nagle. Tyle lat nie byłam matką, choć tak bardzo tego pragnęłam, a tu nagle pojawiła się Ona. Leżała na mojej piersi, przebierając malutkimi sinymi paluszkami i przekręcając główkę, by wyjrzeć, co tam się dzieje ponad okrywającym ją okładem. Czy to możliwe, że jeszcze chwilę wcześniej nie byłam matką? Że dzień w dzień mierzyłam się z przeświadczeniem, że mogę nią nigdy nie zostać?

Pamiętam wciąż te pierwsze tygodnie, kiedy nie dowierzałam, że to wszystko dzieje się naprawdę. Przeraźliwie bałam się tego, że to szczęście znów będzie dane mi tylko na chwilę. Patrzyłam na maleńką D. i błagałam Boga, by mi jej nie zabrał. Przecież niemożliwe, że od teraz już zawsze będzie przy mnie ten cud.

Ale mijał czas, D. rosła, a ja nie potrafiłam sobie przypomnieć, jak życie wyglądało te kilka tygodni czy miesięcy wcześniej - co robiliśmy z TFT, jak wyglądał nasz dzień, nasze rozmowy, nasze myśli. Utwierdzałam się w przekonaniu, że ona musiała być z nami od zawsze, inaczej być nie mogło. A skoro była od zawsze, to i będzie zawsze, w końcu jesteśmy idealnym trio, dopełniamy się i stajemy się coraz lepsi dzięki temu, że jesteśmy razem. Przywykłam do jej uśmiechu witającego mnie codziennie rano, do słodkiego ciężaru na rękach, do sprzątania, prania, gotowania nie tyle dla niej, co w niej tego wszystkiego sens. Musiało mi się tylko wydawać, że byłam kiedyś kimś innym, jakąś samotną duszą szukającą brakującej części.


……………………………………………………………………………………..........…………………


Wtedy, w ten letni słoneczny dzień zdałam sobie sprawę, że nadal boję się, że obudzę się rano i tego wszystkiego nie będzie. Że nie będzie jej. Że to wszystko było snem.



Nie wiem, może kiedy czas radości wyrówna się z czasem smutku, gdy D. skończy 5 lat, uwierzę wreszcie, że moim prawdziwym życiem jest bycie mamą. Na razie żyję jak we śnie, podskórnie drżąc, by nic mnie z niego nie wyrwało.


Ale nawet jeśli to tylko sen, niech trwa jak najdłużej!

Może to tylko taki dzień, niewyspanie, bolący ząb, kilka mniejszych niefajnych zdarzeń, ale mam ochotę ubrać buty, spakować D. pod pachę i uciec na koniec świata.

Długo żyłam sobie beztrosko. Jestem raczej optymistką. Zawsze wierzę, że będzie dobrze. I zawsze jakoś tak dobrze jest. Może nie od razu, może trzeba uzbroić się czasem w cierpliwość, zacisnąć zęby, ale gdzieś tam na horyzoncie zawsze czeka szczęśliwy finał. Nie dopuszczam do siebie innej opcji. Taka ot konstrukcja psychiczna.

Kiedy urodziła się D., mój mózg zalał się hormonami szczęścia, a ja żyłam w przeświadczeniu, że już nigdy złe emocje nie zawitają w moim życiu.

Macierzyństwo nie rozczarowało mnie w żadnym stopniu. Jest dokładnie tak, jak sobie wyobrażałam. Nic się nie skończyło, wszystko się zaczęło. Posiadanie dziecka stawia przede mną wyzwania, z którymi muszę się skonfrontować i z założenia nie chcę zawieść na żadnym etapie. Wiele z nich wymaga poszukiwania nowych rozwiązań, nowej wiedzy, zmiany myślenia.

Nigdy nie myślałam, że będę matką czytającą książki o wychowaniu. Głęboko wierzyłam w pełen spontan. Poradniki dla rodziców wydawały mi się totalnie oderwane od rzeczywistości i przynoszące więcej szkody niż pożytku.

Pierwszą książkę do domu przytachał TFT. Odkryłam, że są książki, które chcę czytać, które chcę wręcz pochłaniać jedną za drugą. Dalej wierzę w spontan. Dalej nie czytam poradników. Ale mam ogromną potrzebę dokarmiania moich przeczuć, wspomagania instynktu zagłuszanego przez cywilizacyjny wychowawczy bełkot. Wiele lat w pracy z dziećmi i w relacjach międzyludzkich opierałam się na intuicji, która często odbiegała daleko od powszechnie przyjętych norm. Od ponad roku zaczynam utwierdzać się w przekonaniu, że warto było za nią podążać. Przeczucia zamieniają się w wiedzę, wiedza w zmianę postaw.

Czytam, kiedy tylko mogę. Odkrywam wiele nowych rzeczy, coraz lepiej rozumiem siebie, coraz lepiej dogaduję się z TFT. Rozwijam się.

I wiecie co? Przygnębia mnie świat. Zaczęłam rozumieć zbyt wiele.

Patrzę na ludzi, którzy z krzywdą wypisaną na twarzy krzywdzą kolejne pokolenia.

I widzę w wyobraźni ich matki, ojców, braci i siostry, babki i dziadków. Widzę nieszczęście zasiane w jednym mały dziecięcym sercu, które rozplenia się na kolejne pokolenia.

Staram się powiedzieć: „Stop” wszystkim bólom, jakie nosimy z TFT po naszych przodkach. Staram się być ostatnim pokoleniem, które dźwiga nie swoje jarzmo. Chciałabym, by D. Weszła w życie możliwie lekka.

I wiem, że całkowicie jej nie ochronię. Zupełnie nie w tym rzecz. Chcę po prostu wyposażyć ją w siłę, która pomoże jej zrzucać z siebie ciężary, które nie są jej potrzebne do życia, które nie sprzyjają rozwojowi, a hamują i przytłaczają.

Ciężko mi z tym, że patrząc na wielu ludzi widzę ten ich ból, z którego nie zdają sobie sprawy i nic nie mogę z tym zrobić. A tych historii tak wiele dookoła nas. W telewizji, pracy, najbliższym otoczeniu… Nie mówię tu o patologii, o skrajnych przypadkach, nad którymi wszyscy kiwają głowami. Mówię o zwyczajnych, często pozornie szczęśliwych ludziach.

Mówię o niedostatku miłości, ciepła, bliskości, akceptacji doświadczonych w dzieciństwie, które zepchnięte w otchłanie nieświadomości objawiają się w postaci agresji, oschłości czy wycofania albo odwrotnie - nadmiernej opiekuńczości, emocjonalnego roztrzęsienia czy innych jeszcze pozornie pozytywnych zachowań, które implikują nieszczęście kolejnych pokoleń - znów doświadczających deprywacji albo zalanych nadmiarem, który uniemożliwia normalny rozwój. Mówię o konsekwencjach w postaci nieszczęśliwych wyborów, szkodliwych postaw życiowych - w życiu prywatnym, w pracy, w relacjach społecznych.


Kiedyś myślałam, że mogę zmienić świat, że mogę pomóc. Dziś wiem, że pomóc można tylko tym, którzy tej pomocy chcą, którzy zdają sobie sprawę, że jej potrzebują. I wiem, że pewnie z czasem ochłonę, przepracuję w sobie zdobywaną tak intensywnie wiedzę i nabiorę dystansu. Mniej lub bardziej robię to każdego dnia - przechodzę obok, by żyć własnym życiem, pozwalając innym żyć po swojemu i popełniać swoje błędy.

Ale z jednym nie potrafię sobie dziś poradzić. Nie potrafię przejść obojętnie obok tego, że ludzie ci zrzucają ten swój bagaż na D.


Wiem, że piszę dziś na dużym poziomie abstrakcji, że brzmię jak matka, która chce swoje dziecko zamknąć pod szklanym kloszem. Nic z tych rzeczy. Po prostu smucę się, jak wiele zła krąży po świecie tylko dlatego, że ludzie nie chcą, boją się spojrzeć w lustro, poznać prawdę o sobie. Pewnie żyje im się lżej, z wypracowanymi przez lata strategiami przetrwania, z feerią masek, które nakładają, by zakryć spychany wgłąb ból.


I chciałabym, by ten mój mały człowiek nie musiał tego wszystkiego doświadczyć na sobie.

Moje tablice na Pinterest pękają w szwach od pomysłów na Trochę Fajne Rzeczy, które można zrobić z dzieciakami. Do niektórych zrobiłam już nawet stosowne zakupy, ale wiecznie nie mogę się zebrać, żeby je wykonać. Torebkę sensoryczną planowałam od chyba roku. W międzyczasie TFT zdążył zużyć połowę żelu do włosów ;)

Aż tu w sobotę naszła mnie nagle wielka potrzeba działania i w 5 minut (na kwadrans przed przybyciem gości) zrobiłyśmy z D. zabawkę, która cieszy oko, a palce same garną się do ugniatania!


Woreczki sensoryczne są świetne dla maluchów już od pierwszych miesięcy życia, a i z kilkulatkami można się nimi też fajnie pobawić (dodając np. opcję labiryntu, albo wyszukiwania ukrytych w nieprzejrzystej masie przedmiotów). Dzieci uwielbiają miętosić w dłoniach różne faktury, a przelewający się pod palcami żel daje bardzo ciekawe doznania, dzięki czemu stymuluje zmysł dotyku. Kolorowa zawartość to prawdziwa uczta dla rozwijającego się wzroku, a możliwość przesuwania zawartości w sposób nie wymagający siły i zbyt wielkiej koordynacji daje poczucie sprawstwa nawet najmniejszym ugniataczom. Te starsze mogą za to ćwiczyć precyzję ruchów i koordynację wzrokowo-ruchową, próbując przemieszczać małe obiekty do konkretnego celu.

Czyli nie taki zwykły gniotek z tej torebki pełnej żelu!









Do wykonania torebki potrzebne są:
- woreczek strunowy (najlepiej dwa, bo u nas już po dwóch dniach są delikatne nieszczelności od paznokci)
- żel do włosów
- świecidełka
- mocna szeroka taśma klejąca.


Nie mogłam długo trafić na woreczki bez nadruku (większość ma jakiś okienka, nazwy firmy itp.), kupiłam więc w moim ukochanym Tigerze woreczki z muchami. Całkiem fajnie wyszło, bo teraz bawimy się w dokarmianie much kółkami pływającymi w żelu (D. ma teraz fazę na kó(ł)ka).


My naszą torebkę przykleiłyśmy do szyby, dzięki czemu promienie słoneczne podświetlają bajkowo kolorową zawartość. Leżącym maluchom można taką torebkę przykleić do podłogi. Tym już siedzącym można dać po prostu do łapki (tylko upewnijcie się kupiliście super szczelne woreczki i że dobrze zakleiliście wylot).






Inspiracji na to, co wrzucić do środka zamiast świecidełek, możecie poszukać wpisując w wyszukiwarkę "sensory bag".


My na pewno za jakiś czas zrobimy wersję z guzikami (może w formie labiryntu) oraz taką z mieszaniem kolorów, która potem może służyć do rysowania palcem. Znalazłam dziś w pracy duży zapas woreczków strunowych bez na druku i to w formacie A4! :D