Jak wiecie, od miesiąca naprawdę z wielkim zaangażowaniem praktykujemy #zostanwdomu. TFT załatwia niezbędne sprawy, my wychylamy się co najwyżej na balkon. Ale czasem dla zdrowia fizycznego i psychicznego trzeba wyjść poza cztery ściany. W niedzielne popołudnie wyruszyliśmy więc w środek kaszubskiej leśnej dziczy. Z dala od ludzi słuchaliśmy śpiewu ptaków, dziewczynki moczyły stopy w jeziorze, wspinały się na stosy ściętych drzew, obserwowały mrówki i szukały drobiazgów pozostawionych przez wielkanocnego zajączka. D. biegała wszędzie z aparatem, który dostała rano, fotografując każdy najmniejszy szczegół i udzielając nam instrukcji, jak mamy się odpowiednio ustawić do zdjęcia.(Wyobraźcie sobie, że to pierwsze zdjęcie zrobiła właśnie D.! Zdaje się, że TFT rośnie godny następca)

Czuję, że żadne słowa nie są w stanie opowiedzieć, jak naprawdę było, dlatego łapcie zdjęcia i poczujcie to sami!

Mamy taką (można już chyba powiedzieć) tradycję, że z okazji urodzin wywołujemy D. najfajniejsze zdjęcia z całego minionego roku i wyklejamy z nich liczbę określającą jej wiek. Początkowo miał to być tylko akcent z okazji obchodów urodzin, ale ostatecznie zdjęcia zostają z nami cały rok. Często wracamy dzięki nim do wspólnie spędzonych chwil. A dziś po raz pierwszy zawisły zdjęcia N.  Kawał historii za nią. Cała masa przygód, wielu przyjaciół, mnóstwo miłości.

W czwartek minie rok odkąd D. jest z nami. Choć dni mijają nam zwyczajnie, a myśli zaprzątnięte mamy przygotowaniami do roczkowej imprezy, wracają wspomnienia i emocje, jakie towarzyszyły mi rok temu. Melancholia pomieszana z niepokojem, zagubieniem, strachem przed nieznanym, a wszystko to okraszone atmosferą tajemnicy i oczekiwania. Niesamowite, że po roku to wszystko nadal we mnie tak żywe. Włączyłam dziś płytę, która miała towarzyszyć mi podczas porodu. Żaden ze mnie meloman, jeśli TFT nie włączy radia, potrafię cały dzień spędzić w ciszy. Ale ta jedna płyta działa na mnie niesamowicie. Mam wrażenie, jakby każdy dźwięk dotykał kawałka mojej duszy. Każdy dźwięk jak delikatne ukłucie, po którym przychodzi ukojenie. Nie miałam wątpliwości, że to właśnie przy tej muzyce chcę urodzić D. Nie wiem, czy znacie islandzki zespół Sigur Ros. Jeśli nie, koniecznie posłuchajcie tej płyty: Sigur Ros Með suð í eyrum við spilum endalaust



Pakując torbę porodową czytałam, że dziewczyny biorą ze sobą różne rzeczy, które mają zwiększyć komfort podczas tych niełatwych godzin - ulubioną poduszkę, koc, świeczki zapachowe. Wydawało mi się to zbędne, ale pomysł z wzięciem małego głośniczka i własnej muzyki sprawiał, że czułam się spokojniejsza. Bardzo przeszkadzało mi, że nie udało nam się zobaczyć wcześniej sali porodowej. Wiadomo, że trudno przygotować się na poród, ale możliwość zwizualizowania sobie chociaż otoczenia zdecydowanie pomogłaby mi nieco się uspokoić. Muzyka, poza obecnością na sali TFT, była więc dla mnie jedyną wiadomą. Wyobrażałam więc sobie mistyczną atmosferę, jaką wprowadza Sigur Ros i nas dwoje trzymający się za ręce.



Ostatecznie nie zdecydowałam się włączyć muzyki podczas porodu. Wybrałam ciszę, choć momentami przywoływałam w myślach Fljótavík  I do dziś, gdy słyszę dźwięki tej płyty, przed oczami staje mi sala porodowa, przygaszone światła, ja na łóżku i TFT trzymający mnie za rękę. Słuchaliśmy tej płyty każdego dnia po powrocie do domu podczas wieczornych przygotowań do snu. Po trzech miesiącach wydawało mi się, że już przywykłam, zmieniliśmy nawet wieczorną muzykę na ścieżkę dźwiękową z "Teorii wszystkiego". Ale któregoś dnia po położeniu D. spać zgasiłam światło i włączyłam tę płytę. Zamknęłam oczy i znów była noc 24-go listopada. Te dźwięki już zawsze będą przenosiły mnie do tych najbardziej magicznych chwil. Słucham dziś i słucham, i tylko żałuję, że nie mogę choć na chwilę wrócić do tamtego dnia.

Dwa miesiące temu doświadczyłam najmilszej chyba pobudki w moim życiu. Obudziła mnie mała łapka, wędrująca niezgrabnie po mojej twarzy - chwytająca za nos i przebierająca paluszkami przy moim oku. Przypadek, pomyślałam, raz już zerwałam się, okładana małą piąstką, której akurat trafiłam na trajektorię. Otworzyłam jednak oko (to "niegrzebane" akurat) i zobaczyłam wpatrujące się we mnie małe błękitne ślipia. Jeśli znacie to uczucie, kiedy małe, ciepłe, niezdarne łapki dotykają Waszej twarzy, wiecie, jak było miło. Ale dla mnie było to podwójnie niesamowite. Te małe oczęta mówiące "Obudź się, tu jestem!" i rączki wyciągające mnie z głębokiego snu równo rok wcześniej obudziły mnie jakby tym samym niemym wołaniem. W szarą, marcową środę wstałam jak co dzień do pracy i trochę tak z głupia frant zrobiłam test, nie pytajcie, który już z kolei. Nie było żadnych objawów, nawet specjalnie nie przyglądałam się wynikowi, dobrze wiem, jak wygląda kontrolna kreska na teście. A jednak były dwie. Tak po prostu, znikąd, nagle. Ot nie było, nie było i bach! są! Przeczytaliście już kilka moich zwierzeń, więc wiecie już na pewno, co zrobiłam - tak! rozpłakałam się na całego, w międzyczasie wyciągając z łóżka TFT, i przeryczałam tak cały poranek.



Niedowierzanie trwało jeszcze długo, potem były chwile szczęścia, większego szczęścia i wreszcie euforii. Ciąża była dla mnie bajką, w której działy się niezliczone cuda. Doświadczyłam w tym czasie tyle ciepła i dobra ze strony ludzi, również tych zupełnie obcych, zaczęłam dostrzegać na nowo, jak piękny jest świat, nauczyłam się doceniać drobiazgi. Chciałam, by to trwało wiecznie. Wszyscy dookoła mówili, że pięknie dopiero będzie, że najwspanialsze to przede mną, a ja nie wierzyłam, bo już przecież lepiej być nie mogło.



Ale wbrew moim oczekiwaniom ciąża się skończyła. Na świecie pojawiła się D. i okazało się, że zupełnie nie wiedziałam wcześniej, czym jest szczęście. Mam dziś poczucie, że moje życie zaczęło się 24 listopada 2015 roku. Dopiero od tego dnia wszystko nabrało sensu - poranne wstawanie, porządki, podejmowanie wyzwań, planowanie i korzystanie z każdego dnia. Przepadłam po całości w macierzyństwie, stałam się mamą pełną gębą, założyłam bloga...  Wczoraj skończyłam 30 lat i może byłoby mi z tym choć odrobinę nieswojo, gdyby nie fakt, że zdążyłam do tego czasu zostać mamą. Zostałam wreszcie tym, kim chciałam być od zawsze. Nieważne już, ile będę miała lat, gdzie będę mieszkać ani czym się zajmować. Ja = mama. Wiem, że dla wielu kobiet to tylko jedna z ról. Dla mnie to sens istnienia, jakkolwiek patetycznie to nie brzmi. I cieszę się, że jesteście w tym ze mną, że mogę dzielić się z Wami swoim szczęściem, może uda mi się nawet nim trochę zarazić.

Ale pomimo tego ogromu szczęścia nie zapomniałam jednak, jak to jest czekać. Dzień przed Dniem Matki nie opuszczała mnie myśl, że przecież jeszcze dwa lata wcześniej patrzyłam z boku, jak moje koleżanki świętowały, a ja żyłam wciąż nadzieją, że to już ostatni raz nie świętuję z nimi. I za każdym razem, gdy o tym pomyślałam, ściskało mnie za gardło. Teraz mam D., moje wielkie szczęście, ale mimo to ciągle jestem z Wami myślami, dziewczyny, które, jak jeszcze ja niedawno, czekacie, aż Dzień Matki będzie również Waszym dniem. Trzymam za Was wszystkie kciuki i ślę do Was pozytywną energię. I wierzę głęboko, że spotkamy się pewnego dnia, będziemy rozmawiać o kupach, ciuszkach i ząbkowaniu. Wybaczcie, że Was opuściłam. Ale niech będzie to potwierdzeniem, że z tego klubu się występuje. Trzeba tylko dotrwać w jednym kawałku do tego dnia, kiedy coś w środku powie Wam: "Obudź się, tu jestem!" A ja będę wtedy cieszyć się z Wami, jak niektórzy cieszyli się ze mną. (Z największymi pozdrowieniami dla tej, która była wtedy w szlafroku :*)

PS Nie mogę się z Wami nie podzielić niespodzianką, jaką dostałam wczoraj z okazji mojego pierwszego własnego Dnia Matki od mojej D. i jej cudownego taty: