Jak wiecie, od miesiąca naprawdę z wielkim zaangażowaniem praktykujemy #zostanwdomu. TFT załatwia niezbędne sprawy, my wychylamy się co najwyżej na balkon. Ale czasem dla zdrowia fizycznego i psychicznego trzeba wyjść poza cztery ściany. W niedzielne popołudnie wyruszyliśmy więc w środek kaszubskiej leśnej dziczy. Z dala od ludzi słuchaliśmy śpiewu ptaków, dziewczynki moczyły stopy w jeziorze, wspinały się na stosy ściętych drzew, obserwowały mrówki i szukały drobiazgów pozostawionych przez wielkanocnego zajączka. D. biegała wszędzie z aparatem, który dostała rano, fotografując każdy najmniejszy szczegół i udzielając nam instrukcji, jak mamy się odpowiednio ustawić do zdjęcia.(Wyobraźcie sobie, że to pierwsze zdjęcie zrobiła właśnie D.! Zdaje się, że TFT rośnie godny następca)

Czuję, że żadne słowa nie są w stanie opowiedzieć, jak naprawdę było, dlatego łapcie zdjęcia i poczujcie to sami!

Pierwszy finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, w którym dziewczynki brały udział jako wolontariuszki, za nami. I powiem Wam, że się nie spodziewałam, że będzie aż tak MEGA!!!!! 

Jestem typem dość niezależnym. Lubię samotność, wykonywanie wszelkich zadań w pojedynkę, spokój, jaki daje mi brak konieczności liczenia na innych. Oczywiście są sytuacje, w których towarzystwo czy współpraca sprawiają mi mnóstwo przyjemności, jednak bycie Zosią-Samosią mam we krwi. Dość mocno odznacza się to w moim macierzyństwie, wiecie zresztą, że dostaję gęsiej skórki od słuchania rad (kto nie wie, zapraszam do lektury: Dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane), a na wtrącanie się osób trzecich w wychowanie mojego dziecka reaguję natychmiastową ucieczką. Potrzebuję zgromadzić niezbędną wiedzę, stworzyć własną interpretację i dokonać niezależnych wyborów. Mocno odcinam się od tego, co powszechne. Lubię sama.

Ale przyszedł taki moment, gdy zdałam sobie sprawę z tego, że ta moja rodzicielska samodzielność możliwa jest dzięki jednej rzeczy - grupie wsparcia.

Odkąd pojawiła się D., mniej lub bardziej świadomie ściągam do swojego otoczenia inne mamy. Mamy-sąsiadki, mamy-dawne koleżanki ze studiów/szkoły, mamy-znajome/nieznajome ze świata realnego i Internetu. Przez te 3 lata zgromadziłam dookoła siebie naprawdę pokaźną ich grupę. Z niektórymi przyjaźnimy się i widujemy kilka razy w miesiącu, czasem nawet w tygodniu. Z innymi wymieniamy jedynie czasem opinię na jakiś temat lub dzielimy się historiami o naszych pociechach. Nie zdawałam sobie długo sprawy z tego, jak dużą rolę ta grupa odgrywa w moim życiu. Ot, fajnie pogadać z kimś, kto jest na podobnym etapie życiowym. Dopóki nie spotkałam mamy, która takowej grupy nie miała.

Nie jest łatwo być dzisiaj świadomą mamą. Utartych przekonań, powielanych mitów dotyczących postrzegania dzieci, pielęgnacji i wychowania jest w naszym społeczeństwie całe mnóstwo. Dzięki łatwemu dostępowi do informacji wiele mam wybiera inne drogi. Wspominając choćby jedynie długie karmienie piersią, współspanie, chustonoszenie, BLW czy niekorzystanie z chodzików i eliminację cukru z diety dziecka. Mam to szczęście, że w moim otoczeniu te kwestie są dla większości oczywistością albo stają się nią po krótkim zaznajomieniu z tematem. Praktycznie wszystkie bliskie mi mamy praktykują wszystko z powyższych (a niektóre dodatkowo jeszcze wielopieluchują czy rozważają edukację pozasystemową!).

Ale wracając do tej jednej mamy spoza grona... Spotkałyśmy się, kiedy nasze pociechy kończyły rok. My trzy - matki-sąsiadki - mało doświadczone, ale wciąż poszukujące i na bieżąco wymieniające się wszelkimi odkryciami czy własnymi doświadczeniami - i ona jedna. Generalnie robiła to samo, co my - podążała za dzieckiem, rozszerzała dietę dopiero po 6 miesiącu metodą BLW, okazywała dziecku bliskość i zrozumienie. Różniło nas jedno - pewność siebie. Dużą część spotkania owa mama dopytywała o różne sprawy związane z opieką i wychowaniem, by upewnić się, że robimy tak samo, jak ona. Początkowo nie mogłam zrozumieć, po co. Skąd ten matczyny brak pewności siebie? Przecież wszystko wiedziała, wszystko robiła dobrze. Dopiero później to zrozumiałam - w swoim otoczeniu była wyjątkiem.

Na przestrzeni tych ostatnich 3 lat spotkałam takich mam jeszcze sporo. Wszystkie zdeterminowane, mądre, oddane macierzyństwu, ale niepewne siebie. Zatrzymujące każde przychylne im spojrzenie, dzielące się sukcesami odniesionymi pomimo kłód rzucanych im pod nogi przez Babki-I-Ciotki-Dobra-Rada. Oddychające z ulgą, że ktoś je wreszcie rozumie.

Wszystkie zaczynałyśmy podobnie - od poszukiwania wiedzy, weryfikowania jej za pomocą metody prób i błędów, odrzucania kolejnych przyjętych schematów. Tyle, że w grupie, która mnie otaczała, ja na bieżąco otrzymywałam wsparcie, komunikaty zwrotne, potwierdzenie, że to dobry kierunek. One musiały wyczuwać to same. Kiedy z czymś bywało trudniej, nie przychodziło mi nawet do głowy, by się załamywać czy obwiniać siebie, bo wiedziałam, że inne mamy przechodzą przez to samo.

Czasem wystarczyło samo to, że można było pogadać z kimś w przerwie między zmianą pieluchy a ścieraniem z podłogi kolejnego posiłku. Wystarczyło zobaczyć w innym domu stos nieumytych naczyń albo wiecznie rozstawioną suszarkę na pranie. Albo wyjść z domu w wyciągniętym dresie, bez obawy o to, że w drzwiach przywita mnie pani domu świeżo po fryzjerze i spotkaniu z makeup artist.















Nie zamykajcie się w domach, jak w twierdzach. Poszukajcie innych mam w okolicy (na spacerze z wózkiem, czy w osiedlowej piaskownicy), poszukajcie lokalnych grup, spotkań dedykowanych mamom, zaproście do siebie inne kobiety w podobnej sytuacji. Przekonacie się, że wszystkie mamy, a przynajmniej miewamy tak samo. Zazwyczaj wystarczy jedynie nabrać odpowiedniego dystansu.

Siła, jaką daje obecność innych życzliwych kobiet (wcale niekoniecznie mam), jest nie do przecenienia. I życzę Wam wszystkim, byście jej doświadczyły i nauczyły z niej czerpać.

A Wam, moje kochane, szalone, otaczające mnie matki i niematki - DZIĘKUJĘ! :*