Jeeeeest!!! Dostałam i w tym roku!!! Cały rok macierzyństwa zamknięty w kadrze! Kocham ten moment najwspanialszej premiery filmowej roku!

D. obudziła się dzisiaj pół godzin wcześniej niż zwykle, żeby przygotować z TFT niespodziankę dla mnie. Rano czekało na mnie śniadanie do łóżka, obrazek wykonany przez D. i bukiet moich ukochanych konwalii.

A do tego dostałam taki prezent na urodziny, że słów brakuje, by to opisać... Pokażę Wam, jak tylko zrobimy jakieś zdjęcia!

A jak Wam mija Dzień Matki?

Dziękuję Wam przeogromnie za pomoc w spełnianiu blogowego urodzinowego życzenia!!! Jesteście wspaniali!

Mam jeszcze jedno, prywatne, i o jego spełnienie mam zamiar wreszcie postarać się własnoręcznie! Bo szczęściu trzeba pomóc, no nie? To trzymajcie kciuki! Tylko mocno!!!

Planując prezenty na święta mamy na celu jedno -  wywołać nimi szeroki uśmiech na buziach naszych dzieci, błysk w ich oku, wyrywające się z ich ust WOW! Szukamy więc pomysłów na prezent będących spełnienim marzeń. I pierwsze, co przychodzi nam zazwyczaj do głowy, to największe tegoroczne hity katalogów z zabawkami!

Problem w tym, że już na starcie zawężamy poszukiwania do zabawek - przedmiotów służących do manipulowania w dłoniach na określonych zasadach. Niewątpliwie są one ogromnie ważne z wielu względów i odpowiadają na wiele dziecięcych potrzeb. Zazwyczaj pomijamy jednak jedną z najbardziej podstawowych dziecięcych potrzeb - potrzebę ruchu. Godzina czy dwie dziennie swobodnej zabawy na świeżym powietrzu lub na zorganizowanych zajęciach to stanowczo za mało, by dać się spełnić ruchowo małemu ciału rozpieranemu przez energię. A człowiek z nadmiarem niewykorzystanej energii to człowiek trudny we współpracy.

Potrzeba ruchu to jedna z najbardziej zaniedbanych w dzisiejszych czasach dziecięcych potrzeb. Dzieci nie wychodzą dziś same na dwór, nie spędzają więc w ruchu wielu godzin, jak to leży w ich naturze. A w czterech ścianach... no cóż, trudno wyszaleć się, kiedy do dyspozycji mamy jedynie niewielki kawałek podłogi. Żeby chociaż piętrowy dom ze schodami, po którym można biegać w tę i z powrotem... Ale ile rodzin ma w dzisiejszych czasach wielki dom do biegania? Jeśli jednak chcemy dobrze wypełnić swój rodzicielski obowiązek, zaopiekowanie potrzeby ruchu powinno być dla nas jednym z priorytetów. Nie potrzeba do tego niesamowicie dużo przestrzeni, chyba że mówimy o przestrzeni w sobie, czyli zgodzie na to, że skoro w naszym domu pojawiło się dziecko, nasz dom i jego funkcjonowanie powinny zmienić się znacznie.

Na początek polecam zwolnić wszystkie stoły, stołki i parapety, rozstawić dostępne krzesła, rozwiesić koce, zdemontować poduszki od kanapy i zainspirować dzieciaki do budowania torów przeszkód. Gwarantuję, że możecie spokojnie pozbyć się wszystkich zabawek, jeśli tylko pozostawicie dzieciom przestrzeń do przeobrażania domu w miejsce wyzwań i przygód.

Nadchodzące święta to doskonała okazja, by dodatkowo uatrakcyjnić tę przestrzeń świetnymi sprzętami. My regularnie z okazji świąt czy urodzin angażujemy dziadków w zrzutki na jeden wspólny większy cel albo prosimy gości urodzinowych, by skrzyknęli się w 2-3 rodziny na coś większego. Dzięki temu dziewczynki mają się na czym wyszaleć, rozwijają swoje mocne strony (N. wspinaczkę, a D. taniec) i niepostrzeżenie pracują nad niedoskonałościami. Posiadamy też zabawki DYI, które w jeden wieczór TFT wykonał sam przy użyciu materiałów dostępnych w każdym sklepie budowlanym.

Takie proste z pozoru czynności jak balansowanie, bujanie się, skakanie odgrywają ogromną rolę w rozwoju zarówno fizycznym, jak i intelektualnym dziecka. Przede wszystkim rozwijają propriocepcję, czyli świadomość położenia ciała, która potem przekłada się na koordynację wzrokowo-ruchową, a ta z kolei odpowiada za to, jak sobie radzimy z nabywaniem wszelkich umiejętności od posługiwania się prostymi narzędziami (jak np. długopis), przez bardziej skomplikowane czynności, jak np. prowadzenie samochodu, po obszary stricte intelektualne, jak choćby umiejętność czytania ze zrozumieniem. No i nie zapomnijmy o niezmiernie ważnej funkcji regulowania emocji - ruch rozładowuje napięcia, obniża poziom kortyzolu, powoduje wydzielanie endorfin, daje odskocznię od problemu.

Przyjęło się, że szczególnie podczas Świąt Bożego Narodzenia obdarowuje się bliskich, szczególnie dzieci, słodkimi drobiazgami - czekoladowymi Mikołajami, lukrowanymi piernikami, ciasteczkami korzennymi. A gdyby tak zadbać o zdrowie i prawidłowe nawyki naszych milusińskich i przyzwyczaić ich do nowej tradycji - prezentów bez cukru??


Jak wiecie albo nie, Trochę Fajni nie dosładzają swoich i tak już przesłodkich córek (wyjątek stanowią lody, ale jak bez nich żyć! :D:D:D). I namawiamy do tego wszystkich Was, a jeszcze bardziej Wszystkich dziadków, pradziadków, ciocie i wujków! Dlatego po raz kolejny włączamy się do akcji Całkiem nieSŁODKI prezent organizowanej przez Szpinak robi bleee - Zuzanna Antecka.


🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭

Kto uważa, że bez słodyczy święta się nie liczą, niech objada się do woli (oby na zdrowie!).

🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭🍫🍬🍭

Kochani obdarowujący, byłoby niemiernie miło (a czy nie o to przede wszystkim w świętach chodzi?), gdybyście mieli na uwadze nie tylko swoje przekonania, ale przede wszystkim wolę tych, którzy znają małych obdarowywanych najlepiej. Jeśli więc usłyszycie od swoich bliskich, że nie chcą obdarowywać swoich dzieci słodyczami, skonsumujcie swoje słodkie dary w innym towarzystwie, a do nich wpadnijcie z innym, niesłodkim drobiazgiem, a najlepiej z otwartym sercem i szczerym uśmiechem, to zawsze sprawdzony prezent na każdą okazję!


Wesołych świąt bez kłótni nad workiem z prezentami!

Człowiek wstaje rano z łóżka i zupełnie nie ma pojęcia, że tuż za rogiem czeka coś, bez czego nie może się dłużej obyć. Macie tak czasem? Bo my nie. Aż do dziś. Jak gdyby nigdy nic pomaszerowaliśmy do osiedlowego Decathlon Kartuska po kamizelkę do pływania. Jak zwykle zajrzeliśmy na dział rowerowy przymierzyć rowerek z pe.dałami. I wtedy naszym oczom ukazał się ON! Świeżo wprowadzony do oferty (albo z nas totalni ignoranci) rowerek biegowy dla starszaków! D. wsiadła na niego i po prostu popłynęła. Nie mogliśmy go nie wziąć, po prostu nie mogliśmy. Żadne z nas nie mogło. Najwyżej do końca miesiąca zęby w ścianę, trudno. Ale dla tej iskry radości w oku, dla tego uśmiechu pełnego zaskoczenia... Ona się naprawdę nie spodziewała, że może nam wpaść do głowy taki szalony pomysł! Przymierzyła go po prostu, jak zwykle mierzy rowerki w sklepie, a tu rodzice oznajmiają, że bierzemy go do domu. A ja poryczałam się ze wzruszenia, bo zobaczyć tę radość na twarzy, która zwykle przeżywa wszystko wewnątrz, dawkując sobie emocje i nie eksponując w taki oczywisty sposób ogromu uczuć, które kłębią się w środku, to dla mnie coś prawdziwie bezcennego. Czasem mówi się: "Przychyliłabym jej nieba" - to była właśnie taka chwila.




I już spieszę z krótkim wyjaśnieniem, dlaczego w ogóle go kupiliśmy. Jeśli zaglądacie tu czasem, to zapewne zauważyliście, że D. miała już wcześniej rowerek biegowy i to nawet tej samej firmy. Jej pierwszy BTWIN kupiliśmy, gdy miała 1,5 roku.


Gdy tylko D. opanowała swobodnie chodzenie, czyli w wieku 13 miesięcy, na zawsze pożegnaliśmy wózek. Zwyczajnie nie była nim zainteresowana, a nam też nie był zupełnie potrzebny - na ile się dało, D. dreptała na własnych nogach, potem w odwodzie mieliśmy nosidło (serio, wyobrażam sobie życie bez wózka, ale bez chusty i nosidła - never!) Na jednym z takich tuptanych spacerów, gdy miała niecałe 1,5 roku, przymierzyliśmy rowerek, przekonani, że to jeszcze nie pora. Okazało się, że D. wykazała entuzjazm i niezbędny poziom umiejętności. Odkupiliśmy więc używany, gdy tylko pojawił się w okolicy.


Pierwsze miesiące D. użytkowała go jedynie w domu, nieporadnie wlokąc go między nogami i tuptając wzdłuż korytarza. Gdy zmężniała na tyle, by móc utrzymać go w pionie i jednocześnie w miarę operować kierownicą, zaczęliśmy zabierać go na spacery. Przejście długości bloku zajmowało nam dobre pół godziny, bo po każdym kroku D. zatrzymywała się, żeby obejrzeć jakiś kwiatek, kamyk, poprawić uchwyt itp. A my cierpliwie staliśmy obok (nie mam pojęcia, co stało się z tamtą cierpliwością, ale tęsknię za nią okrutnie 🙁). Powiem Wam szczerze, że byłam pełna podziwu dla tego małego stworzenia, że z taką determinacją tupta z przeszkodą między nogami. Ewidentnie nie była jeszcze gotowa na jazdę na biegówce, a jednak z dumą, niestrudzenie, metodą małych (naprawdę małych) kroczków szlifowała swoje umiejętności.

Nie wsiadła i nie pomknęła, jak robią to niektóre dzieci. Nie zarzuciła prób po pierwszych trudach, jak robią to inne. Po prostu czerpała radość z tego, co potrafiła w danej chwili. Nie wytuptała też sobie mistrzostwa. Przez długie 1,5 roku jedynie chodziła z rowerem. Bo to był jej LOLEL.


Od początku w kasku, potem do wyposażenia dołączył fotelik dla Lenki, dzwonek, światełka, a niedawno też koszyk na kierownicę i koszyk na bidon. Projekt "ROWER" rósł w siłę niewspółmiernie do umiejętności, ale zupełnie nie mieliśmy na nie ciśnienia. Z czasem nauczyła się chodzić siedząc na siodełku, dość swobodnie skręcać kierownicą, zjeżdżać z podjazdów (na początku przy każdym schodziła z rowerka). Mając 2,5 roku wystartowała w zawodach rowerowych i dojechała na metę ostatnia. Jeśli nie czytaliście, zobaczcie TUTAJ, bo to były dla nas naprawdę ważne zawody.

Czasem rozstawała się z rowerem na długie tygodnie, by potem znów zabierać go niemal codziennie. Aż wiosną tego roku odpaliła się na jazdę całkowicie. Nie było wyjścia z domu bez rowerka. Zaczęła zjeżdżać z górek przy użyciu hamulca, nabierać rozpędu i zostawiać nas daleko w tyle, a ostatnio również podnosić do góry nogi i utrzymywać równowagę. Każdy sukces motywował ją coraz bardziej.


A w głowie miała wyższy cel - opanować jazdę na rowerze z ped.a.łami. Za każdym razem, gdy nadarzała się okazja, mierzyła takowy i próbowała ruszyć do przodu. Aż wreszcie ostatnio jej się udało! Ustaliliśmy więc, że teraz przez lato damy jej czas na udoskonalenie jazdy na biegówce, szczególnie w kwestii utrzymania równowagi, a jesienią na urodziny sprawimy jej wymarzony rower, od razu bez bocznych kółek. Z radością przystała na taki układ. A w międzyczasie wsiadła na nowo wypatrzoną na dziale rowerowym biegówkę dla dzieci starszych. Ot tak sobie, po prostu.


I już nie mogliśmy zrobić nic innego, jak wziąć rower pod pachę prosto do kasy.

Mknęła na nim, jakby sunęła po lodzie. Większe koła, wyższe siodełko, szersza kierownica dały zupełnie inną postawę ciała i o niebo lepsze warunki do śmigania.





Czy opłacało się wydać pieniądze na raptem kilka miesięcy jazdy? Opłacało. Sam jej spontaniczny, pełen zaskoczenia uśmiech wart był każdej ceny. Ale zainwestowaliśmy też w coś niezmiernie ważnego - w wiarę w siebie, własne możliwości, w radość z sukcesów na większą skalę, w łatwiej osiągalny sukces na zwykłym rowerze.

Ja byłam dzieckiem mocno nieporadnym ruchowo. Brak możliwości pokonania własnych ograniczeń sprawiał, że coraz bardziej zamykałam się w sobie, coraz mniej byłam pewna siebie, coraz mniej podejmowałam wyzwań. Aż w końcu odcięłam ciało. Skoro sprawiało trudności i nie przynosiło korzyści, postanowiłam podświadomie o nim zapomnieć. Z zaniedbania pełno dziś w moim ciele napięć i przykurczy, w efekcie czego od ponad roku nieustannie odczuwam ból. Z wyparcia nie dostrzegam sygnałów, które ciało daje mi, by ochronić psychikę w sytuacjach przeciążenia. Z niekochania z niechęcią patrzę w lustro - nie umiem docenić tego, co we mnie atrakcyjne ani popracować nad tym, co faktycznie wymaga zaopiekowania. Powoli odkrywam swoje ciało na nowo. Uczę się go słuchać i szanować.


I bardzo staram się, by D. postrzegała swoje ciało jako ważną, integralną część siebie. Jako źródło mocy i możliwości. Jako narzędzie do zdobywania świata, przeżywania przygód. By o nie dbała i słuchała go.

I cieszę się widząc, jak z radością próbuje swoich możliwości, jak z zaciekawieniem słucha o nieznanych jej jeszcze formach aktywności, jak planuje próbować nowych rzeczy.

Choć brzmi to banalnie, wewnątrz kryje się niezmiernie ważna prawda: "W zdrowym ciele zdrowy duch". A ja widzę, jak ten mały duch rośnie, gdy opanowuje kolejne rowerowe sztuczki.

Po ostatnich Gdańskich Targach Książki, przy okazji których wspominałam znów o naszej wielkiej fascynacji książkami dla dzieci, dopytywaliście, co możemy polecić. Pora więc ruszyć wreszcie z cyklem postów o naszej Trochę Fajnej Biblioteczce, bo aż mi żal tych dni, które być może spędzacie, nie znając którejś z przecudnych wydawniczych pozycji. Ciągle zastanawiam się nad koncepcją, ale chyba najłatwiej, najciekawiej będzie dobierać książki według jakiegoś klucza.

Więc na dobry początek niech będą to 3 nasze (całej rodziny) ulubione książki. Nie jest to łatwy wybór, bo książek mamy naprawdę sporo. Każdy z nas ma swoje indywidualne preferencje. Niektóre książki są z nami od początku i wracamy do nich regularnie. Inne wałkujemy w kółko przez jakiś czas, a potem odkładamy na długi odpoczynek. Czasem wybór wieczornej lektury jest oczywisty, a czasem na nic nie mamy ochoty.

Ale jak tak sobie pomyślałam, jakie książki zrobiły na nas największe "wow" przy pierwszym kontakcie, były z nami długo i intensywnie i do których zawsze wracamy z radością i ciągle budzą w nas zachwyt nie mniejszy, niż za pierwszym razem, to odpowiedź okazała się zupełnie prosta.

A więc dziś trzy absolutne hity naszej Trochę Fajnej Biblioteczki. Wszystkie boskiej kreski Emilii Dziubak. Muszę wyznać, że oszaleliśmy z TFT na punkcie jej ilustracji i maniakalnie uzupełniamy kolekcję książek o kolejne tytuły opatrzone jej obrazkami. Książkowa lista urodzinowa D. składała się właściwie z prawie samych tytułów opatrzonych jej nazwiskiem. D., choć opiniuje jeszcze ilustracji jako takich, ewidentnie podziela naszą fascynację. Choć nie pomyślałabym wcześniej, by przy wyborze książek opierać się na nazwisku ilustratora, odkąd poznaliśmy kilka pierwszych (dla nas) dzieł Emilii Dziubak, kupujemy wszystko, co sygnuje swoim nazwiskiem w ciemno. A to dlatego, że jej rysunki zawsze wzbogacają i tak już ciekawe i wartościowe teksty. Mnóstwo wśród nich pozycji przepełnionych humorem, ale też i takich zmuszających do refleksji.

Koala nie pozwala
Rafał Witek,
il. Emilia Dziubak
Wyd. Bajka

Ta kartonowa książeczka, jedna z pierwszych w biblioteczce D., to według mnie książka idealna. Przezabawne rymy i przecudne ilustracje wzajemnie się uzupełniają. Poczucie humoru Rafała Witka rozbawi zarówno maluchy, jak i dorosłych czytelników. D. dostała ją na pierwsze urodziny i przez długi czas sięgaliśmy po nią właściwie codziennie. Niewielki format idealnie nadawał się do zabierania na wszelkie dłuższe wyjścia i wyjazdy. Jeśli lubicie, gdy książki pełnią funkcję edukacyjną (dla mnie to akurat najmniej ważne, ale każdy ma inne potrzeby i oczekiwania), można z Koalą przepracować wiele tematów - od mycia rąk, przez szanowanie cudzych granic, po trudne relacje międzyludzkie. Może nawet uda Wam się niepostrzeżenie zamienić słowo "Koali" (choćby we fragmencie "By uniknąć ran na ciele, daj Koali spać w niedzielę") na "rodzicom". Kto wie, jakie to przyniesie efekty :D

Rok w lesie
il. Emilia Dziubak
wyd. Nasza Księgarnia

"Rok w lesie" to książka, w którą zapadliśmy się na długie miesiące. Roczna D. potrafiła stać przy łóżku i godzinę wyszukiwać swoich ulubionych bohaterów. W efekcie jednym z jej pierwszych słów po "mama" i "tata" był... "dzik" :D Rozczulała nas pohukiwaniem sowy i stukaniem piąstką w drewniane elementy domu na widok dzięcioła. Motyw dzików i sów na długo zawładnął naszą rzeczywistością, a gagatek szop stał się inspiracją dla imienia chomika.


Duży format, kartonowe strony, ilustracje zawierające mnóstwo szczegółów. Na 12 kolejnych stronach Emilia Dziubak opowiada rysunkową historię pewnego wycinka lasu na przestrzeni całego roku. Mamy tu mnóstwo zwierzęcych bohaterów, którzy wraz z rytmem przyrody zmieniają się i swoje zachowania oraz kilku bohaterów ludzkich, którzy mniej lub bardziej udanie wkraczają w ten kawałek natury.

Ten typ książki pozwala za każdym razem przeżywać nową przygodę, opowiadać inną historię. Można obserwować ogólne zmiany w przyrodzie na przestrzeni roku, śledzić losy wybranej postaci, poświęcić się dokładnemu zgłębieniu jednego miesiąca albo wymyślić sobie własny koncept na opowiadanie. "Rok w lesie" jest źródłem wielu informacji na temat świata przyrody, zbiorem wciągających historyjek, a ponadto przepełniony jest inteligentnym poczuciem humoru. Jest też okazją do wspólnego spędzania czasu na opowiadaniu historii, poszukiwaniu dodatkowych informacji w innych źródłach, a nawet wypraw na łono przyrody. Dziecko może też oglądać książkę samodzielnie, a dzięki jej bogactwu szczegółów jest szansa, że wciągnie się na dłuższą chwilę (a my, wiecie, ciepła kawa i te sprawy :P).

"Rok w lesie" to pozycja, której zdecydowanie nie może go zabraknąć w żadnej dziecięcej biblioteczce.

Dom, który się przebudził
Martin Widmark,
il. Emilia Dziubak
wyd.Mamania

Pozornie to historia, jakich wiele - starszy zgorzkniały pan, beztroski chłopiec i niespodziewana przemiana w wyniku spotkania. Nic tu jednak nie jest oczywiste. Historia pełna jest niedopowiedzeń, metafory, metafizyki. Martin Widmark opowiada nam tylko część, drugą dodaje swoimi magicznymi wręcz ilustracjami Emilia Dziubak, cała reszta pozostaje w gestii naszej wyobraźni i emocji. Nie ma przerysowań postaci, lukrowanego zakończenia. Jest naturalnie, ciepło, tak ludzko. I pięknie jednocześnie. Dużo prawdy o tym, jak potrafimy się zapomnieć, zapaść w sobie i jak czasem niewinny, niespodziewany impuls potrafi pomóc nam odnaleźć siebie, rozkwitnąć znów. Bardzo do mnie przemawia, że to wszystko dzieje się za sprawą dziecka.

Ta książka jest po prostu PRZE-PIĘ-KNA! Pokochaliśmy ją od pierwszego wejrzenia, już od samej okładki. Mamania wydała ją wprost obłędnie. Chyba nie widziałam wśród książek jeszcze tak idealnie dopracowanej całości - materiały, faktury, kolory, koncept.

Sama historia przeznaczona jest raczej dla nieco starszych dzieci. Aktualnie D. chwilowo odpoczywa od Larsona, który intensywnie towarzyszył nam przez długich kilka tygodni. Ewidentnie mroczne początki historii sprawiają jej emocjonalnie nieco trudności. Niemniej jeśli posiadacie trzylatka rozsmakowanego już w lekturze, możecie śmiało spróbować. Nawet, jeśli okaże się, że dla niego jeszcze za wcześnie, jestem przekonana, że Wy nie będziecie żałować przedwczesnego zakupu :D










--------------------------------------------------------------------------------------------


SPOZA TROCHĘ FAJNYCH ZBIORÓW


Tak jak pisałam, na liście książkowych "chciejstw" mamy jeszcze sporo tych ilustrowanych przez Emilię Dziubak. Jednym z nich jest GRATKA DLA MAŁEGO NIEJADKA - debiut książkowy ilustratorki. To nietypowa książka kucharska, pełna (jak zwykle) genialnego poczucia humoru. Możecie ją sobie obejrzeć na blogu autorki: TUTAJ.

Jeśli potrzebowaliście argumentu, że nałogowe oglądanie seriali jest ważne i pożyteczne, oto on! Pewnego dnia w odległej, bezdzietnej przeszłości oglądaliśmy z TFT pewien amerykański serial o lekarzach. I tam oto podczas baby shower goście ozdabiali według własnego pomysłu... ubranka dla oczekiwanego maluszka. Pomysł mnie zachwycił i od tamtej pory z ciotkami wszystkie noworodki wśród najbliższych znajomych obdarowujemy takimi właśnie osobiście pomalowanymi pajacami, bodziakami lub koszulkami.


Musicie się co prawda przygotować na to, że ciotki bywają nieobliczalne i Wasze dziecię będzie potem paradować np. z napisem "Kocham ciocię Martynkę", "Chyba zrobiłam siusiu" albo "Moja mama jest laktoterrorystką" ;) Ale śmiać się z tego będziecie latami, wyjmując ubranka z pudła z pamiątkami! Powiem Wam szczerze, że kiedy wreszcie to ja odebrałam komplet takich ubranek dla D., rozczuliło mnie to niesamowicie.





Jeżeli chodzi o wykonanie, w Internecie znajdziecie całkiem spory wybór przyborów do malowania na tkaninach - od farb, przez kredki, po mazaki. Osobiście najbardziej polecam mazaki (ja używam takich z firmy Giotto, na pewno takie mazaki robi też IKEA) - najłatwiej się nimi rysuje po niezbyt wdzięcznym do tego materiale. Pastele dają ładny efekt, ale trudno przy nich o precyzję. Farb nie próbowałam, choć pewnie przy odrobinie wprawy dają najładniejszy efekt. Na koniec dzieło wystarczy zaprasować żelazkiem i ubranko można śmiało nosić i prać.




Swoją drogą, poznajecie tego małego pędraka? Aż mi się wierzyć nie chce, że jeszcze niedawno ta pannica, która trajkocze mi tu nad uchem jak najęta, leżała sobie jedynie beztrosko na kocyku, rozsyłając na prawo i lewo uśmiechy. A jeszcze chwila będzie tak leżeć kolejna!

Wszystkie sławne osoby ostatnio projektują, więc postanowiliśmy nie być gorsi i też stworzyć własną kolekcję. Właściwie kolekcja to trochę duże słowo, ponieważ składa się ona z jednej kreacji, co właściwie wyklucza się z definicją kolekcji, ale cóż... Taka Trochę Fajna Kolekcja od Trochę Fajnych Projektantów, więc nic dziwnego.

Przedstawiamy zatem z dumą kreację Dobrochna. Świetnie prezentuje się zarówno w wersji żeńskiej, jak i męskiej. Szczególnie dobrze pod choinką oraz na babciach, dziadkach, ciociach i wujkach. Jak TFRodzice się ogarną i pomyślą o sobie, to na nich, jak i na naczelnej Trochę Fajnej - D., też. Spodziewane wzmożone występowanie w okresie wakacyjnym w rejonach Darłowa.




Oficjalnie przyznajemy, że pomysł wcale a wcale nie jest autorski, a podpatrzony na boskim Pinterest. Czcionka imienia to Sound Heart, reszta napisu to Organic Fridays Heart Alternate, gdybyście chcieli też zaprojektować sobie podobną. Polecamy, bo nosi się świetnie!