Jeśli potrzebowaliście argumentu, że nałogowe oglądanie seriali jest ważne i pożyteczne, oto on! Pewnego dnia w odległej, bezdzietnej przeszłości oglądaliśmy z TFT pewien amerykański serial o lekarzach. I tam oto podczas baby shower goście ozdabiali według własnego pomysłu... ubranka dla oczekiwanego maluszka. Pomysł mnie zachwycił i od tamtej pory z ciotkami wszystkie noworodki wśród najbliższych znajomych obdarowujemy takimi właśnie osobiście pomalowanymi pajacami, bodziakami lub koszulkami.


Musicie się co prawda przygotować na to, że ciotki bywają nieobliczalne i Wasze dziecię będzie potem paradować np. z napisem "Kocham ciocię Martynkę", "Chyba zrobiłam siusiu" albo "Moja mama jest laktoterrorystką" ;) Ale śmiać się z tego będziecie latami, wyjmując ubranka z pudła z pamiątkami! Powiem Wam szczerze, że kiedy wreszcie to ja odebrałam komplet takich ubranek dla D., rozczuliło mnie to niesamowicie.





Jeżeli chodzi o wykonanie, w Internecie znajdziecie całkiem spory wybór przyborów do malowania na tkaninach - od farb, przez kredki, po mazaki. Osobiście najbardziej polecam mazaki (ja używam takich z firmy Giotto, na pewno takie mazaki robi też IKEA) - najłatwiej się nimi rysuje po niezbyt wdzięcznym do tego materiale. Pastele dają ładny efekt, ale trudno przy nich o precyzję. Farb nie próbowałam, choć pewnie przy odrobinie wprawy dają najładniejszy efekt. Na koniec dzieło wystarczy zaprasować żelazkiem i ubranko można śmiało nosić i prać.




Swoją drogą, poznajecie tego małego pędraka? Aż mi się wierzyć nie chce, że jeszcze niedawno ta pannica, która trajkocze mi tu nad uchem jak najęta, leżała sobie jedynie beztrosko na kocyku, rozsyłając na prawo i lewo uśmiechy. A jeszcze chwila będzie tak leżeć kolejna!

Uwielbiam być w ciąży. To dla mnie stan tak niezwykły, że jestem w stanie przymknąć oko na wszystkie towarzyszące dolegliwości. Do zniesienia jest zmęczenie i osłabienie pierwszego trymestru, kiepski sen i obolałe ciało na różnych etapach. Nie miewam zachcianek, huśtawki nastroju raczej nie występują. Jedyne co mi naprawdę doskwiera, to totalny brak cierpliwości. TFT musi mieć się na baczności, bo jak na co dzień potrafię przymknąć na wiele spraw oko, tak w ciąży nie ma ze mną żartów. Czasem nawet doceniam tę niedogodność, bo pozwala załatwiać wszystko na bieżąco, bez czekania, aż czara goryczy się przeleje.

Tyle, że jest jeszcze D.

D. przechodzi teraz przez trudny okres. 2,5 roku to moment, kiedy emocje regularnie sięgają zenitu. Pojawiają się znienacka, są gwałtowne niczym zeszłoroczna nawałnica i naprawdę trudno jest sobie z nimi poradzić, zwłaszcza człowiekowi, który nie ma jeszcze wykształconej zdolności samokontroli.

A na emocjonalnym zapleczu braki w personelu. Matka, która zawsze była ostoją spokoju, zniknęła. Na jej miejsce pojawiła się wątła karykatura człowieka, wytrącana z równowagi najmniejszym emocjonalnym podmuchem. Chwiejna i niecierpliwa. O obniżonej energii działania, opóźnionym czasie reakcji i sama na tykającej emocjonalnej bombie.

Trudno chyba wyobrazić sobie gorszy moment na taką niemoc, jak właśnie czas, gdy dziecko przechodzi przez jeden z największych w swoim życiu emocjonalnych kataklizmów. A jednak stało się.

W wielu kwestiach jestem matką nieidealną. Ale w tej jednym zawsze byłam dobra - potrafiłam nie angażować zanadto własnych emocji, gdy w grę wchodziły wzburzone emocje dziecka. Nawet przed narodzinami D. w relacjach z dziećmi zazwyczaj wystarczająco długo udawało mi się zachowywać niezbędny spokój i dystans (pomimo tego że w kontaktach z dorosłymi irytacja pojawia się u mnie stanowczo zbyt wcześnie i trwa zbyt długo). I wiecie, cholernie ciężko jest zmierzyć się z tym, że nagle, i to w momencie, gdy moje własne dziecko najbardziej mnie potrzebuje, zaczęłam w tej kwestii zawodzić na całej linii.

Niby nie robię nic takiego. Wciąż udaje mi się nie krzyczeć, nie stosować kar, nie odwoływać się do zakazów i nakazów. Ale totalnie brak mi cierpliwości. Z byle powodu irytuję się, odpowiadam nieprzyjaznym tonem, poganiam, pouczam, zrzędzę, odmawiam różnych rzeczy bez logicznej przyczyny. Zupełnie jak nie ja. Sama mam siebie z tego powodu dosyć. I choć staram się kontrolować, za chwilę znów wraca ta ja, której sama nie mam ochoty słuchać.

Tak, jestem w ciąży. To wszystko tłumaczy. Mam bardzo wyczulone zmysły i jestem zmęczona. Wszystkie pojękiwania niezadowolenia i popiskiwania radości docierają do mnie ze zdwojoną siłą.

Ale przecież to nie jej wina. Jest tylko dzieckiem. Małą istotą, zagubioną w świecie, który nagle z przyjaznego, stał się obcy i wrogi. Bo dźwięki stały się zbyt głośne i gwałtowne, trudności urosły, a cierpliwość do ich pokonywania zupełnie zniknęła. Do tego bez jej świadomej zgody z dobrze znanej Trochę Fajnej Trójki mamy stać się Trochę Fajną Czwórką i niby fajnie, ale co to tak naprawdę będzie oznaczać?

Tak dużo na tak małej głowie.

Boję się, że przez ten trudny czas wiele niedobrego może się w tej głowie wydarzyć. Boję się, żeby nie zaczęła myśleć, że jeśli spokojna i cierpliwa matka nagle zaczyna ciągle narzekać, to może to jej wina. Żeby nie odebrała tego jako komunikatu, że to z nią coś jest nie tak, że to jej emocje, zachowania są problemem. Za każdym razem ściska mnie za gardło, gdy przychodzi i przeprasza, że chwilę wcześniej się zezłościła, krzyczała czy robiła coś na przekór. Bo nie tak to powinno wyglądać. Te wszystkie sytuacje to zazwyczaj efekt braku odpowiedniego wsparcia. Tego, że zamiast porozmawiać, pomóc jej się wyciszyć, łagodnie zawrócić z niewłaściwych torów, naciskam albo skupiam się na tym, że to mnie jest źle. Wielokrotnie to ja doprowadzam do eskalacji problemu.

A to ona czuje się potem winna.

 

Bardzo chciałabym właśnie teraz móc być z nią tak w 100%. Dać jej bezpieczną przystań, w której będzie mogła się schronić. Pochłaniać nadmiar emocji, zamiast je odbijać z powrotem w jej kierunku. Pomóc jej znaleźć własne drogi do osiągnięcia równowagi.

Mogę jedynie przeprosić. Wyjaśnić, że brak mi sił. I mieć nadzieję, że zbyt wiele nie zaprzepaszczę. Że za chwilę wrócę do siebie i znów będę matką, jakiej D. potrzebuje.

Że uda się ten wyjątkowy czas, gdy w domu pojawi się nowy, mały człowiek, wykorzystać do odbudowania nadwątlonej więzi. Że N. pomoże nam wnieść znów do naszych relacji spokój i ciepło. Wiem, że nie będzie to łatwe. Ale nie pozostaje mi nic innego, jak wierzyć i mieć nadzieję.

Nigdy nie byłam typem sportowca. Spokojny temperament, zaburzona koordynacja ruchowa i brak wzorców predysponowały mnie raczej do nawiązania bliskich relacji z kanapą i zamiłowania do wszelkich statycznych czynności. Palantówką rzucałam sobie pod stopy, w teście Coopera ledwie wybiegałam dwóję, a robienie gwiazdy nauczycielka wf-u z góry mi odpuszczała, żebym nie zrobiła sobie krzywdy. Muszę Wam się przyznać, że oblałam nawet egzamin na kartę rowerową. Nie teoretyczny. Praktyczny. No nie ma się czym sportowo pochwalić.

Ale pamiętam, jak w dzieciństwie z rozmarzeniem patrzyłam na stojącą na półce książkę "Mamo, tato, ćwiczmy razem", jak chciało mi się, jak ten mały lew z okładki poćwiczyć razem z rodzicami. Jak każda ruchowa aktywność, której się podjęłam i odnosiłam najmniejszy chociaż sukces, dawała ogromną satysfakcję. Fajnie jest czuć te posportowe endorfiny, fajnie jest w ruchu dać ujście skumulowanym emocjom, fajnie mieć odskocznię od codziennych obowiązków. Niefajnie jest nie umieć się do tego zmobilizować - z braku nawyku, umiejętności, obawy przed nieporadnością.

Dlatego tak bardzo cieszę się, że w tej kwestii zupełnie się z TFT różnimy! On od zawsze uprawiał jakiś sport. Kiedyś była to siatkówka, a ostatnio wciągnął się w bieganie i kolarstwo. I choć oznacza to czasem, że zostajemy z D. same albo że ma mniej czasu dla nas, bo musi nadgonić z pracą, żeby znaleźć czas na te przyjemności, ma we mnie pełne wsparcie w tej kwestii. Bo po pierwsze bez ruchu od czasu do czasu staje się po prostu nieznośny. A po drugie, daje fantastyczny przykład D., dzięki czemu dla niej bieganie czy jazda na rowerze są oczywistą częścią ludzkiej codzienności.

Bardzo zależy mi na tym, żeby ruszała się jak najwięcej. Dzięki temu się rozwija. Fizycznie, to oczywiste. Ale też psychicznie i emocjonalnie. Uczy się pokonywać przeszkody, doświadcza swoich możliwości, odkrywa radość z przełamania własnych oporów. Tak wiele można przegapić, nie ruszając się z kanapy :)






To był pierwszy w życiu wyścig D.. Do tej pory słuchała tylko opowieści TFT o jego zmaganiach biegowych i rowerowych, z zaciekawieniem oglądała kolejne przywożone przez niego medale i przywłaszczała sobie niektóre. Wyścigi były dla niej tajemniczą przygodą, która do tej pory była udziałem jedynie naszyego kochanego Lafcika (tak od jakiegoś czasu D. mówi o TFT :D). Kiedy trafiłam na wydarzenie Gdańskiego Rodzinnego Wyścigu na Kółkach, ucieszyłam się ogromnie, że wreszcie nadarza się okazja, by D. przeżyła swój pierwszy osobisty wyścig! To nic, że TFT miał być tuż po weselu, bez chwili zastanowienia podjął wyzwanie pobudki po 4 godzinach snu i współudziału w przygodzie.

Liczyliśmy się z tym, że D. nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, co ją czeka. Że może na miejscu w ogóle nie chcieć wsiąść na swoje kółka. Że może zrezygnować w trakcie. Chodziło jedynie o danie jej szansy na przeżycie czegoś fajnego. Bez napinki. Obstawialiśmy, że będziemy biec z nią całą drogę, motywując i wspierając. Celem było spróbować, drugorzędnym - dotrzeć do mety.

Wzięliśmy ze sobą na wszelki wypadek i hulajnogę, i rower, żeby mogła wybrać, na czym będzie jechać. Uśmiechnięta, choć bardziej zdystansowana niż rozentuzjazmowana założyła kask i wsiadła na rowerek biegowy. Ożywiła się nieco podczas mocowania numeru startowego, ale nadal widać było lekkie napięcie. Ku naszemu zdziwieniu bezproblemowo ustawiła się wśród innych dzieci na starcie i cierpliwie czekała na dalszy bieg wydarzeń.

Kiedy zabrzmiał sygnał startu, wszystkie dzieci (a było ich około 50!) ruszyły, niektóre od razu wpadając w rytm walki o zwycięstwo. Jako jedyna D. została w miejscu. Spuściła głowę i zaczęła pochlipywać. To były jednak zbyt duże emocje. Ale nie płakała mocno, nie było po niej widać strachu, zniechęcenia. Postanowiliśmy więc oboje nie dać za wygraną i pomóc jej osiągnąć jej własne zwycięstwo!

Jestem tym rodzicem, który nie odpuszcza. Kiedy D. chce się poddać bez próby, kiedy woła o pomoc, chociaż jest w stanie poradzić sobie sama, kiedy brakuje jej wiary we własne możliwości, to ja jestem jej siłą i motywacją. Z racji tego, że jesteśmy z D. charakterologicznie do siebie bardzo podobne, doskonale wiem, że tego często jej trzeba. Że często trzeba ją lekko popchnąć, by nadać jej rozpędu. To jak z wypchnięciem małego ptaka z gniazda. Nie zrobię tego, jeśli nie mam pewności, że jest na to gotowa, że sobie poradzi. Ale jeśli wiem, że da sobie radę, odmawiam jej pomocy, odmawiam szansy na rezygnację i ona nagle przestaje stawiać opór, słucha rad, pokonuje samą siebie i następuje wielka radość, która owocuje ogromnym skokiem w samodzielność i poczuciem wiary we własne siły.

Tym razem też widziałam, że jest w stanie pokonać tę chwilową niemoc. I że jej pokonanie jest ważne dla niej samej, dla tego, co będzie o sobie myślała. Gdyby nie była gotowa, nic by się nie stało. Odpuścilibyśmy, okazali wsparcie, jakiego akurat by potrzebowała. Bo to też ogromnie ważna lekcja - że czasami się nie da, że czasami coś nie wyjdzie, że to nie powód do wstydu czy smutku. Jak z tańcami - raz się udało, drugim razem nie, bo to nie był jej czas, nie jej warunki.

Ale tym razem dała radę. Zachęcona naszą obecnością, okrzykami innych dorosłych obserwujących sytuację, odważyła się ruszyć. Powoli przejechała linię startu, a potem podniosła głowę i jechała dalej. Zaciekawiona wyznaczonymi torami, napotkanymi po drodze innymi zawodnikami, którzy zastanawiali się nad kierunkiem jazdy :D, napotykanymi wiwatami i dopingami, nabierała rozpędu. Spodziewaliśmy się, że może się po drodze zmęczyć, zniechęcić, ale motywacji starczyło jej do końca. Choć dotarliśmy do mety jako ostatni, organizatorzy witali ją z takim samym entuzjazmem, jak każdego innego uczestnika.

A nas rozpierała duma. Bo nasza mała D. ukończyła swój pierwszy wyścig rowerowy. Bo zdobyła swój pierwszy własny medal. A przede wszystkim, bo pokonała chwilową słabość i odniosła poprzez to ogromny sukces!

Sporo ją to kosztowało. Dotarcie do mety i medal na szyi nie zaowocowały wybuchem radości. Przez dłuższą chwilę niewiele mówiła. Emocje opadały powoli. Medal oddała mi, a sama poszła bawić się na materacu do skoku o tyczce.






Ale kiedy wróciliśmy do domu, kiedy została w pokoju sama, moich uszu dobiegały radosne okrzyki: "Dawaj, dawaj! Jeście kawałek!", a gdy odkładała lalkę owiniętą medalem do wózka, cichutkie: "Lalusiu, jesteśmy juś na mecie!". Cały dzień dopytywała w kółko: "A jak byliśmy na yścigu? To było dzisiaj? Szczolaj?" I utrwalała nowo zasłyszane: "Nie nadążam za Tobą" :D Nie było wątpliwości, że jej się podobało, że odczuwała radość i satysfakcję. Że podjęliśmy dobrą decyzję.

I wreszcie, kiedy po raz już nasty powiadała o wyścigu, usłyszała pytanie: "A która byłaś? Na pewno pierwsza!" Powiem Wam szczerze, że gdyby nie padło to z ust mojej ukochanej babci, której wolno w moich oczach znacznie więcej, niż pozostałym, ciśnienie mocno by mi podskoczyło. Bo czy to naprawdę miało jakiekolwiek znaczenie, która była? Ważne, ŻE była, że dała radę, że przeżyła przygodę. Na szczęście na razie niewiele zrozumiała z tego pytania, bo nigdy nie zetknęła się jeszcze z ideą walki o zwycięstwo, rywalizacji. Nie ma takiej potrzeby. Ale jak łatwo można takim beztroskim pytaniem w kilka sekund przemienić to, co osiągnęła, w porażkę... Jak często robimy to nieświadomie naszym i innym dzieciom...


Następnym razem też startujemy. Tylko musimy kupić "lolelek peda.owy" :D

I to jest dla mnie najważniejsze! Że D. chce, że snuje o tym plany, że bawi się, przywołując emocje z wyścigu, że w marzeniach tworzy obrazy naszego kolejnego startu (wszyscy będziemy mieć numery przypięte do koszulek; zabierzemy ze sobą N. na wyścig w wózkach i to D. będzie biegła z wózkiem, a ja... z wózkiem lalusi; tylko bez daszka, "doba?"). Najważniejsze, że dobrze się przy tym bawi, że daje jej to kolejnego kopa do rozwoju. A jeżeli kiedyś zamarzy o zwycięstwie, jeżeli poczuje potrzebę rywalizacji, będziemy ją tylko w tym wspierać. Pomożemy w treningach, będziemy dopingować, jeździć na zawody. Ale tylko, jeżeli ta potrzeba zrodzi się w niej samej.

Życzymy Wam wszystkim oczywiście, żeby opaski nigdy się nie przydały. Ale lepiej nosić na darmo, niż zamartwiać się w razie czego! Bezpiecznych wakacji kochani! Wracajcie wypoczęci, szczęśliwi i w komplecie!!!

Proszę mnie przytulić
Przemysław Wechterowicz, Emilia Dziubak

Pamiętacie zapewne, jak cieszyłam się macierzyństwem, kiedy D. była zupełnie maleńka. Kiedy D. pojawiła się na świecie i jeszcze długo potem nasze życie wyglądało jak ze snu. Sielanka to zdecydowanie mało powiedziane. Czułam, że odkryłam szczęście w najwyższym wymiarze, że nikt i nic nie może go już zmącić. Najważniejszym celem każdego dnia było zapewnić tej kruszynie poczucie bezpieczeństwa, a kiedy zasypiała spokojna, uśmiechając się niekiedy przez sen, czułam, że po raz kolejny zadanie zostało wypełnione.

Moi bliscy śmiali się serdecznie, że będę matką idealną, bo od zawsze wiedziałam, jak powinno się wychowywać dzieci. Nie wiedziałam, nadal nie wiem, ale fakt, mam taki szósty zmysł, którym wyczuwam maluchy, a tego swojego ze szczególną siłą. Wydawało mi się, że jeśli tylko będę podążać za tym zmysłem, jeśli będę wsłuchiwać się w to moje małe stworzenie i odpowiadać na potrzeby, które sygnalizuje, błogostan nie ma prawa ustać. Myślałam nawet sobie, co takiego musiałoby się stać, żeby ten stan przerwać. Poza naprawdę wielkimi tragediami nic nie przyszło mi do głowy, ot, jesteśmy skazani na takąż oto rzeczywistość już zawsze.

Tak nam mijały dzień za dniem, szczęśliwie, bez płaczu, zapowiadanej masakry i wszelkich trosk. Na chwilę pojawił się nad nami cień przed pierwszym szczepieniem, bo trudno w tym temacie nie dać się zwariować, ale minął zaraz na drugi dzień i znów mogliśmy cieszyć się tym niewypowiedzianym szczęściem. Rano pobudka, radosne gruchanie w łóżku, wędrówki po domu, drzemka, spacer, wieczorne rytuały i sen. Chwytanie drobin szczęścia unoszących się w powietrzu.

I nagle bańka prysła. Minęło 7 miesięcy życia D., a mnie ogarnął lęk, który zdaje się czyhać na nas na każdym rogu.

Mój spokój trwał, bo do niedawna wszystko miałam pod kontrolą. Prawie wszystko zależało ode mnie. Jeśli dobrze będę wypełniać swoją rolę, szczęście będzie trwać. Bezpieczne cztery ściany domu, do których można wrócic po każdej przygodzie, a w nich nasza trójka, nasza Trochę Fajna, ale bardzo kochająca się, Rodzina.

Ale im D. jest starsza i im więcej w naszym życiu się dzieje, tym mniej zaczyna zależeć ode mnie. Zaczęłam czuć niepokój.

Czuję lęk, że zdarzy się coś, czego nie przewidzę, czuję lęk, że miejsca, w które ją zabieram, mogą byc dla niej niebezpieczne, czuję lęk, że moje decyzje przyniosą dalekosiężne negatywne konsekwencje, czuję lęk, że ludzie ją otaczający skrzywdzą ją własnym egoizmem, czuję lęk z powodu wyssanych z palca oczekiwań, że będzie już umiała to czy tamto, bo tak się powszechnie przyjęło, czuję lęk z powodu nadmiernej troski ludzi bliskich i obcych, która trąca w moje poczucie pewności. Boję się, że mi umknie coś naprawdę ważnego, że moja krótkowzrocznośc, mój brak asertywności wobec innych, moja beztroska odbiją się na jej rozwoju.

Nie jestem lękliwa z natury. Ale kiedy przestaję czuć się panią swojego losu, lęk staje się moim stałym towarzyszem.

Chciałabym móc po prostu cieszyć się życiem, odkrywać z D. świat, pozwalać jej iść własną drogą i z radością jej w tej drodze towarzyszyć. Ale sytuacje, jakich od jakiegoś czasu doświadczamy - małe, duże, z pozoru niepozorne, w efekcie rzucają cień na ten nasz sielankowy czas. Kładę ją spać z poczuciem niespełnienia, z żalem, że nie wszystko było, jak trzeba.

Nie zrozumcie mnie źle - nie chcę być matką idealną. Dopuszczam niedoskonałości każdego dnia - bałagan, brak zorganizowania, wzburzone emocje. Ale ciągnący się za mną niepokój zaciąga chmury na naszym niebie. Wszystko przestaje być tak wyraziste, radość jest nieco mniej radosna, śmiech nieco mniej dźwięczny, za to zmęczenie, gorszy humor, czyjaś nieuśmiechnięta twarz nabierają ostrych rysów.

Nie boję się, że D. się przewróci, że się przeziębi, że będzie głodna. Nie obiecałam jej nigdy, że uchronię ją od wszelkiego zła. Ale obiecałam, że zrobię wszystko, by była szczęśliwa. Nie tylko w obecnej chwili, ale długoterminowo, ogólnie, jako człowiek. I zdaję sobie sprawę, że niektóre drobne decyzje, źle położone akcenty na tym pierwszym, tak szybko przemijającym etapie mogą zadecydować o całym jej dalszym życiu. O tym, kim będzie, jak będzie postrzegać siebie, jak budować relacje z innymi, jak kierować własnym losem, jak radzić sobie z trudnościami. I w efekcie - czy będzie szczęśliwa.

Bycie matką to ogromna odpowiedzialność. Nic dziwnego, że towarzyszą mu takie uczucia. Ale mam tę świadomość, że mogłoby być o wiele łatwiej. Chociażby gdybym miała większą wiedzę, a kompletuję ją na gorąco, w pośpiechu, nie mając czasu sprawdzić różnych źródeł, okrzepnąć z nią, podjąć spokojnych, racjonalych decyzji. Albo gdyby świadomość społeczna była większa - gdyby ludzie chcieli rozumieć dzieci, nie traktowali ich jak zabawki, ale z szacunkiem, jak równych sobie - nie musiałabym się bać, jak potraktują i moje dziecko; mogłabym je posłać do żłobka czy przedszkola, wyjść spokojnie na plac zabaw, czy do sklepu, nie musząc jeżyć się jak spłoszona kotka w oczekiwaniu na atak drapieżnika.

---------------------------

Gdy wróciłam do pracy, gdy nagle wpadłam w wir obowiązków i zwyczajnie zabrakło czasu na przemyślenia, lęk przygasł. I wiecie co? Gdy zdałam sobie z tego sprawę, dopiero wtedy zaczęłam się bać naprawdę. Tego że tak niewiele trzeba, by stracić czujność. Że pomimo dość dużej świadomości, zgubiłam cel. A razem z nim po części ją, moją D.

Ale jestem, jestem znów. I zaczynam zaprzyjaźniać się z tym macierzyńskim lękiem. Bo dzięki niemu nie przysypiam jak strażnik na kolejnej nudnej warcie, ale idę przed siebie, torując mojej małej, ale coraz większej już D. drogę, by, gdy przyjdzie na to pora, mogła pobiec nią dalej sama, gotowa na wszystko, cokolwiek będzie na nią czekać. I bym wreszcie ja mogła znów usnąć spokojnie.

Bo dziś, po 2,5 roku bycia mamą już wiem, że widocznie inaczej się nie da. Choć bardzo bym chciała, świat jest zbyt pokomplikowany, by móc w nim żyć i nadal trwać w sielance. Skoro więc nie chcemy trzymać D. pod szklanym kloszem, nie pozostaje nic innego, jak się zmierzyć z trudnościami, spróbować urządzić swój kawałek po swojemu, naprawić, ile się da dookoła i nie pogodzić się nigdy, że jest, jak jest.

Wszystkie atrakcje na dziś zaliczone? Były balony, prezenty, bańki mydlane i tony słodyczy? Dzieciaki zasnęły wymęczone nadmiarem szczęścia?

Pora więc na ostatni prezent z okazji Dnia Dziecka.

Odłóżcie na bok wszystkie ważne sprawy, które chcieliście dzisiaj jeszcze załatwić. Odłóżcie serial, książkę, wcześniejsze pójście spać. Jest Dzień Dziecka. Ten dzień należy się do końca naszym pociechom.

Te ostatnie dwie godziny to być może najważniejsze, co Wasze dzieci dziś od Was dostaną.

To jest ten czas, którego zawsze nam brak. Czas na refleksję.

Potrzebny dużo bardziej niż najnowsza Barbie, tor Hot Wheels, czy gigantyczne lody.

Usiądźcie wygodnie.

Spójrzcie wstecz. Na dzisiejszy dzień. Na wczorajszy. Na ostatni miesiąc, rok, a nawet kilka lat. Przypomnijcie sobie swoje dzisiejsze słowa skierowane do dziecka. Ich sens, ton, emocjonalne zaangażowanie. Przypomnijcie sobie, co Wasze dzieci mówiły ostatnio do Was. Ile z tego pamiętacie, ile pominęliście, ile nie dotarło nawet do Waszych uszu stłumionych ponagleniami i upomnieniami?

Co Wam nie wyszło? W których chwilach nawaliliście? Kiedy mogliście zrobić coś lepiej? Co przegapiacie każdego dnia? Kiedy oczy Waszych dzieci opuszczają się pełne rozczarowania? Z czego nie jesteście dumni?

A co Wam się udało? Kiedy wywołaliście na ustach Waszych pociech uśmiech? Kiedy zażegnaliście trudny moment? Kiedy odpowiedzieliście na potrzebę dziecka właśnie tak, jak tego potrzebowało?
Co Wam wychodzi zawsze? W czym jako rodzice jesteście dobrzy? Które momenty w ciągu dnia/tygodnia sprawiają Wam i Waszym dzieciom największą satysfakcję?

Rodzicielstwo zazwyczaj odbywa się w biegu. Staramy się pogodzić pracę, prowadzenie domu, realizację swoich potrzeb z wychowywaniem dzieci. Nigdy nie ma wystarczająco czasu na wszystko. Pęd włącza się automatycznie, a z nim pojawiają się nerwy, a gubią cenne chwile, umykają ważne sprawy. Opieramy się więc na schematach, na doświadczeniach z własnego dzieciństwa, na obserwacji innych rodziców. Chcąc nadążyć, zaczynamy potykać się o własne słabości. Robimy rzeczy, których żałujemy, reagujemy impulsywnie, brakuje nam cierpliwości. Pomimo wielkich starań i nakładów w tym wszystkim gubią nam się nasze dzieci. To, co do nas mówią, co próbują nam przekazać poprzez zachowania, czego naprawdę oczekują.


Dajcie sobie więc dziś czas, by przemyśleć własne rodzicielstwo. To, kim jesteście, kim chcecie być, kogo potrzebują w Was Wasze dzieci. Dajcie sobie czas na rozwiązanie jednego problemu, z którym się borykacie. Dajcie sobie czas na wyłapanie jednej mocnej strony, na którą warto postawić w najbliższym czasie. Dajcie to Waszym dzieciom. Niech to będzie najlepszy, najważniejszy prezent, jaki otrzymają z okazji tegorocznego Dnia Dziecka. 

Bo niczego tak nie potrzebują, jak coraz lepszych rodziców - nie idealnych, nie dążących do perfekcji, ale uważnych, gotowych do refleksji, do zmiany. A przede wszystkim otwartych na potrzeby dziecka.

Niech Wasze jutrzejsze rodzicielstwo będzie o te kilka drobin doskonalsze.