Jeeeeest!!! Dostałam i w tym roku!!! Cały rok macierzyństwa zamknięty w kadrze! Kocham ten moment najwspanialszej premiery filmowej roku!
D. obudziła się dzisiaj pół godzin wcześniej niż zwykle, żeby przygotować z TFT niespodziankę dla mnie. Rano czekało na mnie śniadanie do łóżka, obrazek wykonany przez D. i bukiet moich ukochanych konwalii.
A do tego dostałam taki prezent na urodziny, że słów brakuje, by to opisać... Pokażę Wam, jak tylko zrobimy jakieś zdjęcia!
A jak Wam mija Dzień Matki?
Dziękuję Wam przeogromnie za pomoc w spełnianiu blogowego urodzinowego życzenia!!! Jesteście wspaniali!
Mam jeszcze jedno, prywatne, i o jego spełnienie mam zamiar wreszcie postarać się własnoręcznie! Bo szczęściu trzeba pomóc, no nie? To trzymajcie kciuki! Tylko mocno!!!
W drugiej części mojej rozmowy z Pawłem Zawitkowskim odpowiemy na więcej Waszych pytań związanych z potrzebą ruchu u dziecka. Będzie też o tym, jak wybrać dobrego fizjoterapeutę, co z nieszczęsnym siadem "W", czy siad skrzyżny (po turecku) jest lepszą alternatywą i wiele, wiele innych bardzo cennych informacji.
Łapcie pierwszą ściągawkę z ostatniej rozmowy z Pawłem Zawitkowskim!
- Dziecko jest istotą omnipotencjalną, to znaczy taką, której wąchanie czegoś, dotykanie, przebiegnięcie, czy wdrapanie się na drzewo nie wystarcza do poznania. Dziecko doświadcza rzeczywistości wieloaspektowo.
- Nie jest ważne zdobycie, nawet nie zdobywanie [umiejętności], a proces realizacji.
- Dziecko nie potrzebuje ruchu, żeby zmęczyć swoje mięśnie, dziecko potrzebuje ruchu, żeby doświadczać w omnipotencjalny sposób, wszystkimi zmysłami.
- Narząd ruchu służy do realizacji potrzeb dziecka, nie do tego, żeby biegać.
- 🚴♀️ DZIECKO NIE MOŻE BYĆ STATYCZNE!
- Jak być dobrym rodzicem? Trochę leniwym i nie wszystkowiedzącym.
- Dostosować się do naturalnego rytmu biologicznego dziecka.
- Określić swoje granice tolerancji i lęku jako rodzica. Szukać możliwości realizacji pasji dziecka w sposób ciekawy dla nas i bezpieczny dla dziecka.
- Dać dziecku poczuć, że jest ważne, że jego perspektywa jest dla nas interesująca.
- Pamiętajcie, żeby mieć z tego fun.
- Nie macie mocy, żeby pozwalać czy nie pozwalać. MACIE ZASZCZYT, żeby towarzyszyć, żeby doświadczać razem z dzieckiem!
- Potrzebna jest szeroka płaszczyzna przyzwolenia na niedoskonałość.
- Rodzic też potrzebuje przewodnika (świadomego nauczyciela w przedszkolu czy szkole, fizjoterapeuty, lekarza).
- Egzamin z rodzicielstwa zdajemy przez całe życie przed swoim dzieckiem. Jeżeli jako dorosłe będzie chciało do nas przyjeżdżać, to znaczy, że zdaliśmy go dobrze.
- Dziecko jest jednym wielkim megafonem, które całym sobą opowiada nam o swojej sytuacji. Musimy zawsze brać pod uwagę jego przestrzeń zainteresowań, przestrzeń możliwości i przestrzeń ograniczeń. Wracać do przyczyn i potrzeb.
- Nie należy naprawiać dziecka, tylko małymi krokami pokazywać mu inną rzeczywistość.
- Musimy wyjść poza schemat. Siadania nie uczymy przez sadzanie. Czworakowania - przez czworakowanie. Chodzenia - przez przestawianie nóg. Tylko przygotowujemy dziecko do tego, a ono sobie wszystko samo składa.
- Do tworzenia organizacji ruchu potrzebne jest zrozumienie, po co ten ruch jest. Realizacja tego zadania musi odpowiadać przestrzeni zainteresowania dziecka. Musi być dla niego ciekawa.
- Dziecko nie jest wtedy zmuszone do robienia czegoś bardzo, bardzo precyzyjnie, tylko jest w stanie zrealizować swoje potrzeby. Doświadcza z dużym ładunkiem emocjonalnym czegoś nowego, ciekawego, czego jeszcze nie doświadczało.
- Należy zrozumieć istotę - potrzeby i co sprawia, że dziecko nie może czegoś zrealizować i zrozumieć, co jest potrzebne, żeby mogło to zrobić.
- Nie jesteśmy gotowi, aby odbierać informacje, jakie dziecko przekazuje nam na swój temat. Chcemy szybko i łatwo. Próbujemy interpretować zachowania dziecka przyrównując je do dorosłych norm.
- Usilnie od samego początku próbujemy narzucać dzieciom kod, który dla nas jest łatwy do zrozumienia albo zastosowania.
- Oczekiwanie, że dziecko zrozumie zamiary kryjące się za naszymi zachowaniami, są kuriozalne.
- Im bardziej się motamy w potrzebie bycia docenionym za swoje starania (za poświęcenie), tym gorzej dla dzieci.
- Nasze dzieci są czasem nie do zniesienia i nie da się ich zatrzymać, bo po prostu wybuchają od nadmiaru naszych błędnych starań.
- Jeśli nie radzę sobie z dzieckiem powinienem zadać sobie pytanie: "co mam zrobić ze sobą?", a nie "co mam zrobić z dzieckiem?"
Jeśli chcecie dowiedzieć się szerzej, co kryje się za tymi hasłami, zapraszam do obejrzenia nagrania z rozmowy z Pawłem: https://youtu.be/5iBUmjGCi7E A już wkrótce spodziewajcie się kolejnego spotkania! Bądźcie czujni, żeby nie przegapić terminu!!
Z Pawłem Zawitkowskim porozmawiamy o tym niepokojącym dla wielu rodziców "objawie", jakim jest nieustająca potrzeba ruchu.
Czy to normalne, że moje dziecko nie potrafi chwilę usiedzieć w miejscu? Może to ADHD, a może brak wychowania? Czym zaspokoić tę nieustającą potrzebę ruchu? Co dzieje się, gdy jej nie zaspokoimy? Jak możemy poprzez ciało regulować dziecięce emocje?
Postaramy się rozwiać Wasze wątpliwości, rzucić światło na rozumienie tego, co rozwojowo zadziewa się w pierwszych latach dziecka. Zajrzymy do świata dziecięcych emocji, które przez ciało się wyrażają i które poprzez ciało można regulować. Poszukamy sposobów na reorganizację codziennego bycia razem, tak by wilk był syty (to wiecznie nienasycone ruchem dziecko) i owca cała (ten rodzic, na którego home office łypie groźnym okiem). Na pewno możecie liczyć na konkretne pomysły aktywności i zabaw, które zajmą Wasze dzieci nie tylko na chwilę.
Mojego gościa nie trzeba chyba nikomu przedstawiać, nie ma, myślę, rodzica, który by Go nie kojarzył. Jeśli jednak jakimś cudem udało Wam się przeżyć życie, nie spotykając na swej drodze Pawła Zawitkowskiego, nie marnujcie ani chwili dłużej!
Paweł jest znakomitym fizjoterapeutą dziecięcym, ale jego praca kliniczna to jedynie ułamek tego, co robi. Od lat poprzez występy w telewizjach śniadaniowych, swoje książki, a przede wszystkim spotkania na żywo podczas rozmaitych konferencji i targów skierowanych do rodziców, zajmuje się wnoszeniem jakości i łatwości w życie rodziców małych dzieci. Poprzez proste wskazówki dotyczące codziennej pielęgnacji - noszenia, kąpania, karmienia, a także zabawy, usprawnia funkcjonowanie dzieci i rodziców, tym drugim pozwalając poczuć się specjalistami w dziedzinie rodzicielstwa. I choć mówi głównie o sprawach fizycznych, przy okazji przekazuje najistotniejszy przekaz - że bycie rodzicem może być łatwe i przyjemne, wystarczy czasem kilka kosmetycznych poprawek w codziennych czynnościach i zwykły ludzki luz.
Kocham tego gościa, odkąd zobaczyłam dobre naście lat temu, jak zgina podeszwę dziecięcych bucików w TVN Style. Uwierzcie, nikt tak nie zgina podeszwy, jak On :D
Od tamtej pory jestem specjalistką w dziedzinie giętkości podeszwy, kilka lat temu teorię przełożyłam na praktykę i powiem Wam, twardego buta moje dzieci nie uświadczą!
No i nie zapomnę, jak zachwycona przybyłam z TFT i kilkumiesięczną D. na konferencję, w której Paweł był głównym prelegentem, na ochotnika w podskokach (no dobra, mogę sobie chyba trochę podkoloryzować, nie?) pobiegłam na scenę, żeby wziąć udział w pokazie przekazywania dziecięcia z rąk do rąk i... okazało się, że totalnie w to nie umiem... Od tamtej pory kocham Pawła jeszcze bardziej.
A najbardziej kocham Go za to, że wiedza, którą dzieli się ze wszystkimi na prawo i lewo, wnosi tyle jakości do życia zarówno maluszków, jak i ich rodziców. I że w tym chaosie informacji, dobrych rad i zagubienia nowicjusza, pokazuje jasną, prostą ścieżkę, na której wreszcie można poczuć się w rodzicielstwie, jak we własnym domu.
Ależ to był dobry dzień! A nic tego z rana zupełnie nie zapowiadało! Dawno nie pamiętam takiego idealnego wręcz, wspólnie spędzonego czasu. Ostatnich kilka tygodni przeplatanych jest wybuchami "nastoletnich" emocji (serio, to napięcie, teksty, zachowania - jakbyśmy w domu nastolatkę mieli!), walki o władzę o wszystko i ze wszystkimi i jęków z powodu bólu istnienia. Staramy się brać na klatę, ale czasami uszami juz nam wychodzi ten dramat w pięciu aktach
Dziś też poszło w tony: "Nawet nie można sobie ubrań w łóżku trzymać, zaraz każe zbierać, przecież je będę dzisiaj zakładać, a już od razu mi każe sprzątać, a one szorajsze są tylko, a to moje łóżko". A mnie skończyły się już zasoby.
Ale tym razem zamiast pójść w złość albo zamiast silić się na tłumaczenia i dać się wreszcie wciągnąć w potyczki słowne z 4-letnią mistrzynią słowa, rozpłakałam się z bezsilności.
Nie tego się spodziewała. Wyraźnie miała ochotę poprztykać się jeszcze trochę, a tu takie rozczarowanie. Powarczała chwilę niezadowolona, rzuciła coś w stylu "co za matka, i jeszcze się do mnie nie odzywa!" I poszła sobie, siejąc złość na prawo i lewo. Kilkukrotnie próbowała jeszcze zanęcić, a nuż dam się jednak wciągnąć w soczystą awanturkę. Kiedy jednak w odpowiedzi dostała spokój, odmeldowała się na dłuższą chwilę do swojego pokoju, po czym wróciła odmieniona, uśmiechnięta, łagodna, współpracująca, czuła, troskliwa, wyrozumiała...
Nie zrozumcie tego opatrznie. To nie była uległość, próba udobruchania matki, zadośćuczynienia, chęć przypodobania się. Ona po prostu nie dostała pożywki dla swojej emocjonalnej burzy i ta burza umarła chyba z głodu. Gdy nabuzowane emocje opadły, czarne chmury odsłoniły jej widok i zobaczyła dom, w którym czeka się na nią z codziennym ciepłem, w którym nie musi walczyć do upadłego o bezsensowne racje, w którym wreszcie nie musi przegadywać po raz setny, dlaczego taki sposób załatwiania spraw nie jest dobry.
Tyle dni stawania na rzęsach, szukania strategii, podchodzenia raz z prawa, raz z lewa. A wystarczyło odpuścić. Dać czas, by mogła odnaleźć w wewnętrznym chaosie siebie.
Pierwszy raz od dawna nie czekałam wcale aż zasną czym prędzej, na wolny wieczór dla siebie. Ten dzień mógłby trwać i trwać.
Nie wiem, co będzie jutro. Ale to była cenna lekcja. I czas, który pozwoli na wiele rzeczy spojrzeć z nowej (a może właśnie starej, zapomnianej) perspektywy.
Bo zgubiliśmy się gdzieś. Daleko nam do tych siebie sprzed dwóch lat. W biegu próbujemy łapać się za ręce, naprędce latać dziury, trochę chyba montować życie na trytytki.
Brak na slow, żeby znów złapać Trochę Fajne Flow.
Jeśli oddamy w ręce dzieci odpowiedzialność, potrafią doskonale wziąć ją na siebie.
Dzieci biorą to całym sobą.
Oczywiście wszystko zależy od indywidualnych cech dziecka, od warunków, w jakich dotychczas się rozwijało, no i od adekwatności rangi powierzanej mu sprawy.
Często są o wiele bardziej odpowiedzialne od dorosłych.
Z powodu naturalnej determinacji, silnego poczucia sprawstwa, a także dlatego, że zwyczajnie tym dzisiejszym dorosłym tej odpowiedzialności we własne ręce często nigdy w pełni nie dano (to temat na długą analizę, ale popatrzcie na swoje życie - kiedy pojawiła się w nim prawdziwa możliwość stanowienia o sobie).
Dzieci są mega kompetentne. Rodzą się już z całą listą potrzebnych kompetencji, a potem rozwijają dzięki nim kolejne umiejętności, jeżeli tylko odnajdą ku temu odpowiednie warunki.
Obserwuję to od lat - najpierw u moich uczniów, potem u własnych dzieci. Teraz, w czasie pandemii, szczególnie rzuca mi się w oczy porównanie autentycznej dziecięcej odpowiedzialności i ogromnego jej braku u dorosłych.
4-letni syn znajomych trzymający należyty dystans od odwiedzającej go w ogrodzie babci i przeganiający grupkę obcych dzieci, które zaczynają bawić się w bezpośrednim kontakcie z nim na jego przydomowym placu zabaw. D. zaniepokojona gromadzącymi się rodzinami z dziećmi na rowerach czy rolkach w czasie, gdy zalecane było całkowite pozostanie w domu. 1,5-roczna N., która w ciągu kilku dni nauczyła się myć sama ręce i pilnuje tego przed każdym posiłkiem oraz po powrocie do domu.
Nie trzymają się zasad, bo im je narzucono. Trzymają się, bo na poziomie swoich możliwości rozumieją powagę sytuacji. Rozumieją, że odpowiedzialność za siebie wymaga również odpowiedzialności społecznej.
Tęsknią za przyjaciółmi, za normalnością, ale się nie buntują. Bo nikt nie zmusza ich do utrzymywania ograniczeń, ale daje im je w postaci odpowiedzialności za siebie i innych.
Dzieci nie trzeba bombardować ze wszystkich stron informacjami, nakazami, upominać. Jeśli dorośli w ich otoczeniu darzą je zaufaniem, przedstawiają niezbędną ilość faktów i odpowiadają na pytania, dzieci przejmują odpowiedzialność za siebie w tym powierzonym im fragmencie. Dzięki naturalnej potrzebie bycia społecznie przyjętym, na powierzone zaufanie odpowiadają byciem godnym tego zaufania.
Ale nie jest to możliwe, jeśli tę odpowiedzialność próbujemy im narzucić lub gdy po dobrym wstępie chcemy jednak trzymać nad nią kontrolę.
Prawdziwa odpowiedzialność jest wtedy, gdy zdobytą wiedzę internalizuję, gdy rozumiem i przyjmuję jako własną, a następnie podejmuję decyzję, jak ją wykorzystam.
Dostaję fakt. Obracam go w rękach, analizując ze wszystkich stron, a potem przyjmuję lub odrzucam. Jest mój albo nie. Nie chcę zależeć od czyichś decyzji, nie chcę kierować się nakazami, które są sprzeczne z moją wiedzą, nie chcę działać jedynie w obawie przed karą, nie chcę być manipulowany z powodu niewystarczającej wiedzy i zaangażowania w sprawę. Chcę być odpowiedzialny za siebie. Robię coś, bo uważam, że jest do dla mnie dobre, bo rozumiem, z jakich faktów i przekonań ta decyzja wynika, bo to jest moja decyzja.
Brakuje tej kompetencji wielu nam dorosłym. Ale dzieci są zawsze gotowe, by ją rozwijać.
--------------------------------------------
Trochę nadając tej odpowiedzialności czasu pandemii fizycznego ciała, zrobiłyśmy z dziewczynkami własne mydełka. Jeśli macie również ochotę, poniżej znajdziecie instrukcję wykonania.
Do przygotowania domowych mydełek użyłyśmy:
0,5 kg transparentnej bazy glicerynowej,
barwniki naturalne: kurkuma, papryka słodka, kakao, spirulina, węgiel aktywny,
substancje nawilżające itp.: olej kokosowy, olej jojoba, masło shea, miód,
dodatki: fusy kawy, mak, skórka z pomarańczy, płatki owsiane, koszyczek rumianku, kwiat malwy.
Bazę glicerynową pokroiłyśmy w kostkę (a właściwie zrobiła to D. - bo odpowiedzialność za własne bezpieczeństwo podczas krojenia nożem to ważny element dorastania) i odpowiednią ilość wrzuciłyśmy do szklanki (wszystko zależy od wielkości foremki, więc przy pierwszym mydle trzeba posłużyć się metodą prób i błędów). Wstawiłyśmy na ok.30 sekund do mikrofali (znów czas zależy od ilości, warto sprawdzić w trakcie, żeby mydło nie wykipiało). Mieszając, dodałyśmy odrobinę wybranych składników, a potem wlałyśmy mydło do foremki, gdzie tężało przez kolejnych kilka godzin.
