W czwartek minie rok odkąd D. jest z nami. Choć dni mijają nam zwyczajnie, a myśli zaprzątnięte mamy przygotowaniami do roczkowej imprezy, wracają wspomnienia i emocje, jakie towarzyszyły mi rok temu. Melancholia pomieszana z niepokojem, zagubieniem, strachem przed nieznanym, a wszystko to okraszone atmosferą tajemnicy i oczekiwania. Niesamowite, że po roku to wszystko nadal we mnie tak żywe. Włączyłam dziś płytę, która miała towarzyszyć mi podczas porodu. Żaden ze mnie meloman, jeśli TFT nie włączy radia, potrafię cały dzień spędzić w ciszy. Ale ta jedna płyta działa na mnie niesamowicie. Mam wrażenie, jakby każdy dźwięk dotykał kawałka mojej duszy. Każdy dźwięk jak delikatne ukłucie, po którym przychodzi ukojenie. Nie miałam wątpliwości, że to właśnie przy tej muzyce chcę urodzić D. Nie wiem, czy znacie islandzki zespół Sigur Ros. Jeśli nie, koniecznie posłuchajcie tej płyty: Sigur Ros Með suð í eyrum við spilum endalaust



Pakując torbę porodową czytałam, że dziewczyny biorą ze sobą różne rzeczy, które mają zwiększyć komfort podczas tych niełatwych godzin - ulubioną poduszkę, koc, świeczki zapachowe. Wydawało mi się to zbędne, ale pomysł z wzięciem małego głośniczka i własnej muzyki sprawiał, że czułam się spokojniejsza. Bardzo przeszkadzało mi, że nie udało nam się zobaczyć wcześniej sali porodowej. Wiadomo, że trudno przygotować się na poród, ale możliwość zwizualizowania sobie chociaż otoczenia zdecydowanie pomogłaby mi nieco się uspokoić. Muzyka, poza obecnością na sali TFT, była więc dla mnie jedyną wiadomą. Wyobrażałam więc sobie mistyczną atmosferę, jaką wprowadza Sigur Ros i nas dwoje trzymający się za ręce.



Ostatecznie nie zdecydowałam się włączyć muzyki podczas porodu. Wybrałam ciszę, choć momentami przywoływałam w myślach Fljótavík  I do dziś, gdy słyszę dźwięki tej płyty, przed oczami staje mi sala porodowa, przygaszone światła, ja na łóżku i TFT trzymający mnie za rękę. Słuchaliśmy tej płyty każdego dnia po powrocie do domu podczas wieczornych przygotowań do snu. Po trzech miesiącach wydawało mi się, że już przywykłam, zmieniliśmy nawet wieczorną muzykę na ścieżkę dźwiękową z "Teorii wszystkiego". Ale któregoś dnia po położeniu D. spać zgasiłam światło i włączyłam tę płytę. Zamknęłam oczy i znów była noc 24-go listopada. Te dźwięki już zawsze będą przenosiły mnie do tych najbardziej magicznych chwil. Słucham dziś i słucham, i tylko żałuję, że nie mogę choć na chwilę wrócić do tamtego dnia.

Ja to taka staromodna w niektórych kwestiach jestem i choć cieszy mnie postęp, komputeryzacja i możliwości, jakie ta nowoczesność nam daje, to żal mi okrutnie wielu prostych, a wdzięcznych rzeczy, które wraz z nimi odchodzą w niepamięć. Ot choćby takie pocztówki z wakacji. Wysyłacie? Bo mam wrażenie, że odkąd można wysłać sms, e-mail, wrzucić na facebooka zdjęcia (ba! nawet zrobić transmisję na żywo!), kawałek papieru z naklejonym znaczkiem przestaje być dla wielu atrakcyjny.






A mnie wciąż cieszy otrzymywanie i wysłanie pocztówek z wakacji. Pamiętam, jak pod koniec pierwszej klasy podstawówki moja ukochana wychowawczyni, pani Mila, uczyła nas wypisywania kartek. "Nie wystarczy napisać: pozdrowienia z wakacji przesyła Asia. Powinno być ciekawie i tak, żeby odbiorca czuł, że to kartka specjalnie dla niego." Pamiętam to do tej pory. I uważam, że to ważne. Piszemy więc, że pogoda piękna, że D. stawia pierwsze kroki, że karmimy mewy.


Rzecz jasna prawie zawsze brakuje na to czasu, nawet teraz, z 3-miesięcznego pobytu kartki wysyłaliśmy... w dniu wyjazdu! Ale cieszę się, że się udało, w końcu to pierwsze wakacje D., musiały więc być i pierwsze pocztówki - do K., do B. i R., do cioć i wujków.

Nie piszę jednak przecież po to, żeby Wam opowiedzieć o tym, że wysłałyśmy kartki z wakacji! Chciałam raczej opowiedzieć o pocztówkach, ale tych otrzymanych.

Kiedy publikowałam pierwsze, pełne radości i zachwytu, posty, w których rozwodziłam się na temat cudowności macierzyństwa i błogosławieństw, jakie niesie ze sobą pojawienie się na świecie dziecka, usłyszałam parokrotnie, że przedstawiam rzeczywistość nazbyt optymistycznie, że czytając moje posty można nabrać przekonania, jakoby macierzyństwo było lekkie i proste, a przecież nie zawsze tak jest.

Przyszedł zatem czas na posty pełne żalu, lęku i rozczarowania. Posty poważne, smutne, dające do myślenia.

Czy coś się stało? Skończyła się wersja demo, zmęczyłam się macierzyństwem, dziecko przestało być bezproblemowe a koncepcje wychowawcze zawiodły? Nic z tych rzeczy. Ale sielankowy nastrój, który nam przez długi czas towarzyszył, zniknął.

Dlaczego? Skąd moje rozczarowanie? Otóż rozczarowali mnie ludzie.

Kiedy jeszcze byłam w ciąży, miałam wrażenie, że gdzie nie pójdę, rozwijają się przede mną czerwone dywany. Wszyscy wkoło troszczyli się o moje samopoczucie, zagadywali, dopytywali, uśmiechali się serdecznie, dzielili tym, co mieli najlepszego - od ciepłych słów, dobrych rad, po własnoręcznie zebrane grzyby czy kwiaty z własnej grządki. Kiedy urodziła się D. potok życzliwości wezbrał jeszcze bardziej. Czułam, jakby to dziecko przyniosło ze sobą klucz do ludzkich serc, jakby była naprawdę małą Lady Di. Na prawo i lewo słyszeliśmy, że jest cudowna, że takich dzieci się nie spotyka, bliżsi i dalsi znajomi przyznawali, że kochają ją jak własne dziecko, rodzina oszalała na jej punkcie.

Cięcie.

W międzyczasie Dobrochna rośnie, za oknem pojawia się lato, zaczynamy wychodzić/wyjeżdżać z domu, pojawiamy się to tu, to tam, umawiamy na to i na tamto. Wszystko super, bo przecież mamy niezwykłe dziecko i mnóstwo luzu w swoim podejściu do wychowania.

I nagle okazuje się, że dziecko zaczyna przeszkadzać. Właściwie może nie samo dziecko, ale jego matka, która nagle zaczyna się o nie troszczyć i oczekiwać, że inni dostosują się do jej widzimisię. Przecież Dobrusia jest dla nas ważna, przecież my dla niej wszystko, tylko czemu ty, kobieto, nas ograniczasz...

Z pewną obawą wyczekiwałam momentu, kiedy będę musiała postawić się komuś w obronie mojego dziecka. Mało jestem asertywna, raczej przemilczę i się wycofam, niż wyrażę niezadowolenie i sprzeciw. Nie jestem naiwna, wiedziałam, że prędzej czy później zdarzą się sytuacje, kiedy będzie trzeba wyjść poza strefę własnego komfortu w obronie dziecka - w piaskownicy, przedszkolu... Nie spodziewałam się, że nastąpi to zdecydowanie wcześniej i że po drugiej stronie barykady będą bliscy mi ludzie.

Wiecie, taka ze mnie idealistka, że naprawdę uwierzyłam, że dla innych D. może być równie ważna, jak dla mnie. Staram się rozumieć, że kiedy nie ma się własnych dzieci lub gdy dawno już z małymi dziećmi się nie miało do czynienia, można nie pomyśleć, nie przewidzieć, zrobić coś, czego przy dziecku robić się nie powinno. Sama na pewno nie raz zaliczałam takie wpadki, zanim pojawiła się D. Ale jest mi przykro, naprawdę przykro, kiedy taki upomniany dorosły, najgorzej że bliski dorosły, nie reflektuje się, nie zmienia zachowania, wypiera, ba! wręcz czuje się dotknięty.

Wychowałam się w poczuciu, że dzieci są największym skarbem świata. Pokochałam swoją pracę właśnie ze względu na tę niezwykłość małych istot. Teraz z zachwytem przyglądam się D., starając się nie zarysować niczym tego diamentu. Wydawało mi się, że tego samego mogę spodziewać się po moim otoczeniu. Zawiodłam się i źle mi z tym niemożebnie.

Podtrzymuje mnie na duchu fakt, że są obok mnie ludzie, na których mogę jednak liczyć, którym mogę moje szczęście powierzyć bez obawy. Czasem nawet zaskakuje mnie, gdy ludzie właściwie prawie obcy, nijak z dziećmi nie powiązani, troszczą się o D. odruchowo, z czystego instynktu.

I tym bardziej nie mogę pojąc tych, dla których ponoć tak wiele znaczy.

Skoro tak ostatnio mocno u nas kuchennie - wybieramy talerze, kupujemy krzesełko, odnawiamy stół i rozszerzamy dietę, postanowiliśmy pójść po całości i wystąpić w książce kucharskiej, w końcu gwiazdy tak robią ;) Wzięliśmy nie swój przepis, wysłaliśmy go do organizatorów i oto efekty!

A tak już bardziej poważnie - kiedy byłam jeszcze w ciąży, organizator Gdańskich Dni Sąsiadów ogłosił nabór przepisów do Sąsiedzkiej Książki Kucharskiej. Jako że kucharka ze mnie marna, przez myśl mi nawet nie przeszło, że mogłabym sama w akcji wziąć udział. Idea jednak bardzo mi się spodobała, przesłałam więc informację do gotujących koleżanek. W ramach podziękowania za motywację do książkowego działania jedna z nich zaproponowała mi jeden ze swoich przepisów, co bym mogła również mieć w książce swój czynny udział.

Jakiś już czas temu rozpoczęliśmy przygodę z rozszerzaniem diety. W myśl zasady "wolę sprzątać niż gotować", postawiłam na BLW. Nie to, żeby przy BLW nie trzeba było nic szykować, jednak w porównaniu z nakładem pracy podczas przygotowywania papek i przecierów, pracy przy BLW jest znacznie mniej. Oczywiście do czasu sprzątania po jedzeniu ;) Powodów, dla których zdecydowaliśmy się na BLW jest rzecz jasna więcej, ale o tym innym razem.

Praktycy BLW radzili, żeby dziecko jadło na normalnej, dorosłej zastawie, ewentualnie z naczyń plastikowych, z racji częstego tychże naczyń lądowania na podłodze. Korzystamy więc do tej pory z pudełek do przechowywania żywności, bo póki D. nie siedzi, naczynie służy głównie do podania posiłku i odniesienia resztek. To nawet bardzo do mnie przemawia - wyluzowany dzieck siedzący na podłodze i szamiący jedzenie z plastikowego pudełka. Druga częśc mnie marzy jednak o stole, fajnym krześle i jakiejś bajeranckiej zastawie. Ot, na specjalne okazje, do zdjęc na Insta ;) itp. W końcu matka blogerka powinna mieć jakieś wypaśne gadżety, a co :D

Zaczęłam więc wybierać zastawę... Trwa to już jakieś trzy tygodnie. Nie przesadzam. Od trzech tygodni, z małymi przerwami rzecz jasna, siedzę i przeglądam talerze, kubki, miski i fartuszki. Sztuców na szczęście nie muszę, postawiłam na to, co mamy w domu.

Powoli zbliżam się do finału, ale ile razy wydaje mi się, że podjęłam już decyzję i prawie klikam "Zamawiam", w głowie pojawia się nowy argument na rzecz innego talerza. Wrzucam poniżej zestawienie moich wyborów, może komuś skróci to choć odrobinę czas poszukiwań.

Naczynie idealne powinno być:
- kilkukomorowe, żeby jedzenie się nie mieszało (sama mam hopla na tym punkcie, nie cierpię, jak mi jedno namaka od drugiego),
- trwałe, żeby przetrzymało upadki i uderzenia o stół,
- dobrze, żeby było przejrzyste - żeby to jedzenie było głównym bohaterem, nie ilustracja,
- łatwe w utrzymaniu (najlepiej nadające się do mycia w zmywarce),
- ładne.

Po wstępnym rozeznaniu odpadło kryterium ceny - z góry nastawiłam się, że tanio nie będzie, ale w końcu raz w życiu rozszerza się pierwszy raz dietę, dużo zależy od tego na przyszłość (bla bla bla, tak, wiem, że to taka wymówka, żeby kupić jakiś bajer), a do tego z okazji Dnia Dziecka D. dostała fundusze do zagospodarowania, więc trza korzystać, póki nie poszło na kolejną szczepionkę albo wycieraczki do auta.

Oto kandydaci:


EzPz - Happy Mat

Ostatnio istny hicior w świecie Instamam. Sylikonowy 3-komorowy talerz z wbudowaną podkładką, przypominający uśmiechniętą twarz. Nie powiem, kusi nieziemsko, bo wygląda naprawdę dobrze. Dizajnersko, ale przyjaźnie. Spełnia praktycznie wszystkie kryteria, do tego jeszcze podobno świetnie trzyma się blatu, co na pewno będzie ogromną zaletą, jak D. siądzie wreszcie przy stole. Duże pole do popisu jeżeli chodzi o kreatywność i rozwój poczucia estetyki. Fajną opcją jest możliwość podgrzewania posiłku w mikrofalówce a nawet piekarniku.





Minusy? Przede wszystkim cena. 105 zł za jeden talerz to raczej sporo. Cena wyklucza więc na pewno zakup drugiej czy trzeciej sztuki, po każdym posiłku trzeba więc talerz myc, raczej ręcznie, chyba że akurat wstrzeli się w pełną zmywarkę.


Boon 


Mój faworyt, choć wysunął się na prowadzenie znienacka, kiedy już prawie finalizowałam zakup sylikonowej paszczy. Dostępne są dwie wersje: 3- i 4-komorowa. Poważną zaletą jest cena, bo za ok. 60 zł mamy aż trzy sztuki. Do tego talerze są przejrzyste - dziecko widzi przede wszystkim posiłek, a nie obrazek - no i stabilne, a przynajmniej takie sprawiają wrażenie na zdjęciu. Są może nieco mniej efektowne niż Happy Mat, ale za to można ich używać, trzymając talerz w ręce, co przy "niesiedziaku" jest na pewno wygodne. No i jak są 3, to można spokojnie nie myc od razu po posiłku, tylko wrzucić do zmywarki. Wydaje mi się, że są łatwiejsze w utrzymaniu czystości, bo komory nie mają zakamarków, w których mogłyby zostawać resztki jedzenia jak w przypadku Happy Mat.







Wygląda przejrzyście, pomysł na stylizację talerza jako palety malarskiej jak najbardziej do mnie trafia, a do tego od strony praktycznej to chyba najlepszy produkt - poszczególne miseczki są wyjmowane i posiadają pokrywki, można więc to, co zostanie, schować do lodówki na później, zabrać ze sobą na spacer albo podgrzać w mikrofalówce. Wydaje się też dzięki temu łatwy w utrzymaniu. Zaskakująca jest cena, bo można go kupić za 60 zł, a można za 120 zł. Nie wiem, skąd aż takie różnice.



Rice


Rice ma jeszcze kilka talerzy tego typu w różnych wzorach, a oprócz tego 3- i 4-komorowe talerze w kształcie motyla, misia i wieloryba. Motyl i miś średnio mi się podobają, za to wieloryb, choć przeuroczy, ma bardzo mało praktyczne dwie komory w ogonie (przynajmniej takie sprawiają wrażenie na zdjęciu). A mógłby wygrać tę bitwę :D


Done by deer

4-komorowy talerz tego typu co Rice. Kilka różnych wzorów. Cena: ok. 35zł




Petit Jour Paris


Kolejne talerze tego typu co Rice. Oprócz Królika Piotrusia mają też wersję z Muminkami, słoniem Elmerem czy Barbapapą. Cena - 39 zł.



Oprócz tego są jeszcze talerze, które na pewno nie spełniają kryterium przejrzystości, ale są na tyle ładne, że pewnie i tak prędzej czy później któryś do nas trafi. Mają tylko dwie komory, ale na kanapki plus dodatek to nawet lepiej. Są z melaminy - więc lekkie, niestabilne, ale łatwe w utrzymaniu i stosunkowo niedrogie, więc jako uzupełnienie zastawy cięższego kalibru pewnie się przydadzą:


Les Deglingos

Cena: 37 zł. Kilka wzorów do wyboru. Fajne, bo takie "pokręcone" te zwierzaki :)




Skip Hop - Zoo

Cena: ok.30 zł. Mnóstwo wzorów do wyboru, do tego miseczki, kubki, bidony, termosy, podkładki, a nawet plecaki do kompletu.




Jak widzicie, nie jest łatwo :D Jakieś typy? Podpowiedzi? Sugestie? Chętnie wysłucham, może mi się nieco rozjaśni. Pani Manuna odgraża się, że i tak za jakiś czas pojadę do Ikea i kupię zestaw najzwyklejszych plastikowych talerzyków, ale co ona tam może wiedzieć ;)