Hej hej! Co porabiacie w tę niemajówkową majówkę??

Właśnie sobie zdałam sprawę, że gdyby nie świadomość, że wciąż jesteśmy w trakcie pandemii, to u nas byłby to prawdziwie dobry czas. TFT zaliczył pierwsze w tym sezonie i pierwsze w czasie korony wesele, my urodziny przyjaciółki D. (choć dziewczynki widziały się tylko przez chwilę z balkonu, to był naprawdę dzień poświęcony H., był nawet tort wciągany koszykiem do góry!), a dzisiaj na zaproszenie zaprzyjaźnionej właścicielki przedszkola, dziewczynki mogły pobawić się na zamkniętym jeszcze przez chwilę przedszkolnym placu zabaw (dzięki raz jeszcze!!). Udało nam się też spędzić nieco czasu rodzinnie, posiedzieć na słońcu, zagrać w plenerze w Dobble. Przy okazji wymyśliliśmy, że można zagrać w nie wykorzystując zasady ze Story Cubes :D

Mam nadzieję, że Wy też macie dużo dobra do podzielenia się, bo już jutro rusza ostatnie rozdanie w ramach akcji "Dobra gra za dobre słowo" z REBEL.pl.

 

Dzisiaj łapcie przypominajkę z grami, o których opowiadała w trakcie live'a Ula i kilkoma dodatkowymi propozycjami gier rodzinnych. Na samym końcu znajdziecie też odsyłacz do gier do samodzielnego wydruku.

Do zobaczenia jutro! Stay tuned!! <3

1. Koncept kids- gra kooperacyjna dla najmłodszych; wariacja na temat kalambury
https://www.rebel.pl/…/1…/107763/Koncept-Kids-Zwierzaki.html

2. Ice cool - gra zręcznościowa, "pstrykanka" niczym daaawna gra w kapsle
https://www.rebel.pl/…/1,…/104692/ICECOOL-edycja-polska.html

3. Dobble/Dobble Kids - gra na spostrzegawczość i refleks; różne wersje
https://www.rebel.pl/e4u.php/1,ModProducts/Search…

4. Cortex/Cortex kids - gra z różnego rodzaju łamigłówkami; super narzędzie terapeutyczne
https://www.rebel.pl/e4u.php/1,ModProducts/Search…

5. Story cubes - prosta forma, bo garść kostek z obrazkami a super zabawa z opowieściami :) przeróżne wersje

https://www.rebel.pl/e4u.php/1,ModProducts/Search…

6. Zgubione znalezione - gra na pamięć wzrokową już dla najmłodszych
https://www.rebel.pl/…/1,606/103088/Zgubione-Znalezione.html

7. Eliksir mnożenia - tabliczka mnożenia ale kto by o tym pamiętał jak się tak fajnie gra?;P
https://www.rebel.pl/product…/…/105961/Eliksir-mnozenia.html

8. Get packing! - gra o pakowaniu walizek, super elementy do wykorzystania na wiele różnych sposobów
https://www.rebel.pl/…/107420/Get-Packing-edycja-polska.html

+kilka bonusów, o których nie miałam tym razem okazji opowiedzieć ale warto się im przyjrzeć!

9. Kraina lodów - mój absolutny hit przedszkolny; super pomysł na grę i ponownie super materiał do swobodnej i kreatywnej zabawy
https://www.rebel.pl/product…/1,606/105567/Kraina-Lodow.html

10. Jungle speed kids - gra na spostrzegawczość i refleks
https://www.rebel.pl/produc…/…/107362/Jungle-Speed-Kids.html

11. Cat stax/dog pile - logiczne układanki jednoosobowe (ale nikt nie broni główkować z ciocią, siostrą czy bratem!)
https://www.rebel.pl/…/1…/110117/Dog-Pile-edycja-polska.html

12. Seria Cardline i Timeline - gry z potężna dawką wiedzy i ciekawostek na różne tematy dla troszkę starszych dzieci :)
https://www.rebel.pl/e4u.php/1,ModProducts/Search…

13. Kotobirynt - pomóż kotkom znaleźć drogę do domu :) też dla starszaków
https://www.rebel.pl/product.php/1,606/97134/Kotobirynt.html

14. Hej to moja ryba! - gra mniej więcej 8+ już z koniecznością planowania swoich ruchów

https://www.rebel.pl/product…/…/107057/Hej-To-moja-ryba.html

Link do darmowych gier w wersji print&play:
https://www.wydawnictworebel.pl/…/bezplatne-gry-w-formacie-…

Nie wiem, na ile się orientujecie, ale od czasów Chińczyka i Monopolu w świecie gier wydarzyło się naprawdę kosmicznie dużo. Mieliśmy okazję z TFT spróbować nieco różnych gier towarzyskich zanim na świecie pojawiły się dziewczynki i przyznam, że to naprawdę wciąga! Teraz rzadko mamy okazję w coś zagrać, ale jak tylko przyjeżdżają do nas przyjaciele z noclegiem ;), zawsze wyciągamy "Wsiąść do pociągu" czy "Carcassone".

Bardzo się cieszę, bo od niedawna w gry wkręciła się też D. <3 Zaczynaliśmy zanim skończyła 3 lata od "Ratuj króliczki", ale ostatnio nasza półka z grami powiększyła się o kilka naprawdę fajnych gier i obiecuję znaleźć czas kiedyś Wam je po kolei pokazać, bo warto! Za sprawą Uli wpadły do nas też "Dobble" i od tamtej pory nie ma dnia, żebyśmy nie rozegrali kilku partii.






Zasady są proste - trzeba jak najszybciej wyszukać takie same elementy na dwóch kartach. Rozgrywka nie jest jednak ani trochę nudna! Naprawdę trzeba skupienia i refleksu, żeby nie dać się ograć pozostałym graczom.

W zależności od wybranej opcji rozgrywki zbieramy karty do siebie albo pozbywamy się kart z ręki. Fajnie, bo można wybrać rozgrywkę uwzględniając preferencje i umiejętności graczy. D. uwielbia rozdawać, przeliczać (ostatnio ma fazę na liczenie wszystkiego), ewidentnie cieszy ją rywalizacja i żywa akcja, bo karty ciągle się zmieniają. Czasem zwalniamy tempo, żeby nie zostawić jej totalnie w tyle, a czasem potrafi nas ograć równo i bez tego.





D. miała chrapkę na wydanie z postaciami z "Krainy Lodu", ale nie ma go jeszcze w sprzedaży. Wybraliśmy wersję "Dobble Plaża", karty są więc dodatkowo zalaminowane, co przy N. podbierającej wciąż karty jest fajnym zabezpieczeniem przed zniszczeniem. No i świetnie się nadaje do spakowania w torebkę, nie tylko na plażę, ale chociażby żeby pograć w trakcie przedłużającego się siedzenia w poczekalni (naprawdę, kiedyś jeszcze będziemy wychodzić jak dawniej!).

Człowiek wstaje rano z łóżka i zupełnie nie ma pojęcia, że tuż za rogiem czeka coś, bez czego nie może się dłużej obyć. Macie tak czasem? Bo my nie. Aż do dziś. Jak gdyby nigdy nic pomaszerowaliśmy do osiedlowego Decathlon Kartuska po kamizelkę do pływania. Jak zwykle zajrzeliśmy na dział rowerowy przymierzyć rowerek z pe.dałami. I wtedy naszym oczom ukazał się ON! Świeżo wprowadzony do oferty (albo z nas totalni ignoranci) rowerek biegowy dla starszaków! D. wsiadła na niego i po prostu popłynęła. Nie mogliśmy go nie wziąć, po prostu nie mogliśmy. Żadne z nas nie mogło. Najwyżej do końca miesiąca zęby w ścianę, trudno. Ale dla tej iskry radości w oku, dla tego uśmiechu pełnego zaskoczenia... Ona się naprawdę nie spodziewała, że może nam wpaść do głowy taki szalony pomysł! Przymierzyła go po prostu, jak zwykle mierzy rowerki w sklepie, a tu rodzice oznajmiają, że bierzemy go do domu. A ja poryczałam się ze wzruszenia, bo zobaczyć tę radość na twarzy, która zwykle przeżywa wszystko wewnątrz, dawkując sobie emocje i nie eksponując w taki oczywisty sposób ogromu uczuć, które kłębią się w środku, to dla mnie coś prawdziwie bezcennego. Czasem mówi się: "Przychyliłabym jej nieba" - to była właśnie taka chwila.




I już spieszę z krótkim wyjaśnieniem, dlaczego w ogóle go kupiliśmy. Jeśli zaglądacie tu czasem, to zapewne zauważyliście, że D. miała już wcześniej rowerek biegowy i to nawet tej samej firmy. Jej pierwszy BTWIN kupiliśmy, gdy miała 1,5 roku.


Gdy tylko D. opanowała swobodnie chodzenie, czyli w wieku 13 miesięcy, na zawsze pożegnaliśmy wózek. Zwyczajnie nie była nim zainteresowana, a nam też nie był zupełnie potrzebny - na ile się dało, D. dreptała na własnych nogach, potem w odwodzie mieliśmy nosidło (serio, wyobrażam sobie życie bez wózka, ale bez chusty i nosidła - never!) Na jednym z takich tuptanych spacerów, gdy miała niecałe 1,5 roku, przymierzyliśmy rowerek, przekonani, że to jeszcze nie pora. Okazało się, że D. wykazała entuzjazm i niezbędny poziom umiejętności. Odkupiliśmy więc używany, gdy tylko pojawił się w okolicy.


Pierwsze miesiące D. użytkowała go jedynie w domu, nieporadnie wlokąc go między nogami i tuptając wzdłuż korytarza. Gdy zmężniała na tyle, by móc utrzymać go w pionie i jednocześnie w miarę operować kierownicą, zaczęliśmy zabierać go na spacery. Przejście długości bloku zajmowało nam dobre pół godziny, bo po każdym kroku D. zatrzymywała się, żeby obejrzeć jakiś kwiatek, kamyk, poprawić uchwyt itp. A my cierpliwie staliśmy obok (nie mam pojęcia, co stało się z tamtą cierpliwością, ale tęsknię za nią okrutnie 🙁). Powiem Wam szczerze, że byłam pełna podziwu dla tego małego stworzenia, że z taką determinacją tupta z przeszkodą między nogami. Ewidentnie nie była jeszcze gotowa na jazdę na biegówce, a jednak z dumą, niestrudzenie, metodą małych (naprawdę małych) kroczków szlifowała swoje umiejętności.

Nie wsiadła i nie pomknęła, jak robią to niektóre dzieci. Nie zarzuciła prób po pierwszych trudach, jak robią to inne. Po prostu czerpała radość z tego, co potrafiła w danej chwili. Nie wytuptała też sobie mistrzostwa. Przez długie 1,5 roku jedynie chodziła z rowerem. Bo to był jej LOLEL.


Od początku w kasku, potem do wyposażenia dołączył fotelik dla Lenki, dzwonek, światełka, a niedawno też koszyk na kierownicę i koszyk na bidon. Projekt "ROWER" rósł w siłę niewspółmiernie do umiejętności, ale zupełnie nie mieliśmy na nie ciśnienia. Z czasem nauczyła się chodzić siedząc na siodełku, dość swobodnie skręcać kierownicą, zjeżdżać z podjazdów (na początku przy każdym schodziła z rowerka). Mając 2,5 roku wystartowała w zawodach rowerowych i dojechała na metę ostatnia. Jeśli nie czytaliście, zobaczcie TUTAJ, bo to były dla nas naprawdę ważne zawody.

Czasem rozstawała się z rowerem na długie tygodnie, by potem znów zabierać go niemal codziennie. Aż wiosną tego roku odpaliła się na jazdę całkowicie. Nie było wyjścia z domu bez rowerka. Zaczęła zjeżdżać z górek przy użyciu hamulca, nabierać rozpędu i zostawiać nas daleko w tyle, a ostatnio również podnosić do góry nogi i utrzymywać równowagę. Każdy sukces motywował ją coraz bardziej.


A w głowie miała wyższy cel - opanować jazdę na rowerze z ped.a.łami. Za każdym razem, gdy nadarzała się okazja, mierzyła takowy i próbowała ruszyć do przodu. Aż wreszcie ostatnio jej się udało! Ustaliliśmy więc, że teraz przez lato damy jej czas na udoskonalenie jazdy na biegówce, szczególnie w kwestii utrzymania równowagi, a jesienią na urodziny sprawimy jej wymarzony rower, od razu bez bocznych kółek. Z radością przystała na taki układ. A w międzyczasie wsiadła na nowo wypatrzoną na dziale rowerowym biegówkę dla dzieci starszych. Ot tak sobie, po prostu.


I już nie mogliśmy zrobić nic innego, jak wziąć rower pod pachę prosto do kasy.

Mknęła na nim, jakby sunęła po lodzie. Większe koła, wyższe siodełko, szersza kierownica dały zupełnie inną postawę ciała i o niebo lepsze warunki do śmigania.





Czy opłacało się wydać pieniądze na raptem kilka miesięcy jazdy? Opłacało. Sam jej spontaniczny, pełen zaskoczenia uśmiech wart był każdej ceny. Ale zainwestowaliśmy też w coś niezmiernie ważnego - w wiarę w siebie, własne możliwości, w radość z sukcesów na większą skalę, w łatwiej osiągalny sukces na zwykłym rowerze.

Ja byłam dzieckiem mocno nieporadnym ruchowo. Brak możliwości pokonania własnych ograniczeń sprawiał, że coraz bardziej zamykałam się w sobie, coraz mniej byłam pewna siebie, coraz mniej podejmowałam wyzwań. Aż w końcu odcięłam ciało. Skoro sprawiało trudności i nie przynosiło korzyści, postanowiłam podświadomie o nim zapomnieć. Z zaniedbania pełno dziś w moim ciele napięć i przykurczy, w efekcie czego od ponad roku nieustannie odczuwam ból. Z wyparcia nie dostrzegam sygnałów, które ciało daje mi, by ochronić psychikę w sytuacjach przeciążenia. Z niekochania z niechęcią patrzę w lustro - nie umiem docenić tego, co we mnie atrakcyjne ani popracować nad tym, co faktycznie wymaga zaopiekowania. Powoli odkrywam swoje ciało na nowo. Uczę się go słuchać i szanować.


I bardzo staram się, by D. postrzegała swoje ciało jako ważną, integralną część siebie. Jako źródło mocy i możliwości. Jako narzędzie do zdobywania świata, przeżywania przygód. By o nie dbała i słuchała go.

I cieszę się widząc, jak z radością próbuje swoich możliwości, jak z zaciekawieniem słucha o nieznanych jej jeszcze formach aktywności, jak planuje próbować nowych rzeczy.

Choć brzmi to banalnie, wewnątrz kryje się niezmiernie ważna prawda: "W zdrowym ciele zdrowy duch". A ja widzę, jak ten mały duch rośnie, gdy opanowuje kolejne rowerowe sztuczki.

Kiedy byłam w ciąży z Dobrochną, dość szybko pas samochodowy zaczął mi uprzykrzać życie podczas jazdy. Z jednej strony nie chciałam zbyt szybko korzystać z prawa do jego niezapinania, z drugiej trzymanie pasa pod brzuchem całą drogę wydawało mi się i niewygodne, i niebezpieczne w razie kolizji. Wymyśliłam więc, że będę zapinać pas, zakładając na siebie jedynie część piersiową, a część biodrową przekładając za plecami. Całe szczęście nic się przez czas tych moich eksperymentów nie wydarzyło! Kiedy podczas jednej z konferencji obejrzałam film z testów zderzeniowych, pokazujący, jak ciało wyjeżdża spod pasa zapiętego w mój genialny sposób, zaniemówiłam. Na szczęście wraz z projekcją filmu zaprezentowano też rozwiązanie - adaptery do pasów samochodowych przeznaczone właśnie dla kobiet w ciąży.

Trafiłam na nie gdzieś kiedyś podczas podróży do końca Internetu, ale pomyślałam, że to kolejny gadżet i niepotrzebnie wydane pieniądze. Po prezentacji nie miałam jednak cienia wątpliwości, że trzeba te pieniądze znaleźć. No i tu bardzo miła niespodzianka - okazało się, że adaptera nie trzeba wcale kupować. Można go wypożyczyć. W Internecie znajdziecie sporo adresów miejsc, które takowe wypożyczenie umożliwiają. Koszt wynosi ok.10-20zł za miesiąc, więc nie są to duże kwoty, a już w szczególności, jeśli w grę wchodzi bezpieczeństwo i życie dwóch osób!


Adapter montuje się banalnie prosto. Opcję na Izofix podpinacie po prostu do stelaża Izofix, opcję prostszą oplatacie załączonym pasem dookoła fotela. Potem wystarczy jedynie wsiąść do samochodu, jak zwykle zapiąć pas, a jego biodrową część przeprowadzić przez wystające z siedziska adaptera zapięcie. W ten prosty sposób przenosicie pozycję pasa biodrowego z brzucha na uda. Adapter można zamontować w każdym samochodzie, na wszystkich siedzeniach. Jeśli zmieniacie auta w ciągu dnia, adapter można wrzucić do torebki, bo nie zajmuje dużo miejsca.

Poniżej dwa filmiki, które pokazują, co dzieje się podczas kolizji nawet przy prędkości 30km/h z pasem zapiętym tradycyjnie oraz przy użyciu adaptera (nie pytajcie nawet, co dzieje się, kiedy korzysta się z prawa do niezapinania pasów w ciąży...). Mam nadzieję, że przekona Was, jeśli macie jeszcze jakiekolwiek wątpliwości.



I jeszcze jedna bardzo ważna sprawa! Kobiety w trzecim trymestrze ciąży w ogóle nie powinny siadać za kierownicą. W tym czasie, gdy brzuch jest już duży, poduszka powietrzna znajduje się zbyt blisko i stanowi ogromne zagrożenie! Siła, z jaką się otwiera podczas kolizji (a do tego wystarczy naprawdę niewielkie uderzenie), może zmiażdżyć nienarodzonego maluszka w brzuchu mamy.

Ciąża to czas szczególny i również pod tym względem warto zachować szczególną troskę o ciężarną.  Dajcie się, dziewczyny, porozpieszczać. Zatroszczcie się o bezpieczeństwo swoje i maluszka pod Waszym sercem! Kiedy się urodzi, zrobicie przecież wszystko, żeby nie stała mu się najmniejsza krzywda. Niech ta troska zacznie się już teraz! Nie mówcie, że nie macie innej opcji, tylko tę opcję znajdźcie. A historie o mamach wiozących się osobiście do porodu niech staną się jedynie miejską legendą. Zbyt wiele jest do stracenia.



Szykując dla Was tego posta, trafiłam też na filmik przygotowany przez Skodę, który bardzo fajnie zbiera informacje na temat bezpiecznego podróżowania autem w ciąży. Obejrzyjcie, bo naprawdę warto. I obyście dojechali szczęśliwie do każdego wybranego celu!

Życzymy Wam wszystkim oczywiście, żeby opaski nigdy się nie przydały. Ale lepiej nosić na darmo, niż zamartwiać się w razie czego! Bezpiecznych wakacji kochani! Wracajcie wypoczęci, szczęśliwi i w komplecie!!!