Zazwyczaj podczas śniadania D. ustala ze mną, co będziemy robić tuż po. Odkąd jest ciepło, zazwyczaj negocjuje pójście na plac zabaw tuż po umyciu zębów i muszę ostro przekonywać, że jednak najpierw zjemy :D Czasem plan dnia zdarza nam się ustalać jeszcze przed pójściem spać dnia poprzedniego. Zresztą od jakiegoś czasu D. lubi dopytywać, co będzie potem. Zdarzają nam się takie wieloelementowe serie, w których po każdej mojej odpowiedzi następuje kolejne: "A potem?" Czasem jest ono bardziej sprecyzowane i przybiera formę: "A jutlo? A pojutsie?" (oczywiście wymieszane jeszcze mocno z "A szczoraj? A pedczoraj?"). Więc tak sobie ustalamy plany na akcje większe lub mniejsze. Czasem D. coś dorzuci od siebie, np. "A potem pódziemy do Polci. Tak planuję."
Nam jednak podświadomie zaczął się uruchamiać tryb "jesteśmy w stolicy, chyba powinniśmy się bardziej przyłożyć do zwiedzania", co poskutkowało nieco markotnymi nastrojami w drodze powrotnej i ambitnym planem przespacerowania się pod Zygmuntem dnia następnego.
Jak bardzo bez sensu był to plan, D. uświadomiła nam, jak tyko wjechaliśmy pod Zygmunta ruchomymi schodami. Pierwsze, o co zapytała, to: "Dzie jest paziaziaź?" Dzielnie wysłuchała naszej opowieści o królu, zamku, zapytała nawet, co to pomnik i zaśmiała się z pytania, jak ten król tam wszedł, ale cały wywód zakończyła znów tym samym ponaglającym pytaniem. Pomogła nawet wybrać pamiątkowy magnes na lodówkę, przy okazji przeglądając tonę chińskiej tandety sprzedawanej równolegle z całkiem niebrzydkimi pamiątkami, ale cel pozostawał niezmienny - plac zabaw. Próbowaliśmy jeszcze ratować nasz ambitny plan, przejść się chociaż bulwarami wiślanymi, żeby choć kawałka Warszawy uświadczyć i dziecięciu pokazać. Skutek był taki, że straciliśmy cenny czas i energię na kręcenie się w kółko w okolicach Zamku Królewskiego, by ostatecznie ubożsi o kasę na bilety, sporo siły (ciążowy brzuch na półmetku już zaczynał dawać się we znaki) i mnóstwo czasu, wylądować znów na bajecznej Poniatówce, gdzie wszyscy troje mogliśmy wreszcie się rozluźnić i zająć beztroską zabawą w piasku i wodzie.
Rodzicielstwo ciągle nas czegoś uczy. Tego, że warto planować, bo plan daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Że plan zapobiega pośpiechowi i nerwowej atmosferze towarzyszącej dezorganizacji. Że udział w planowaniu buduje poczucie własnej wartości dziecka, jako ważnego członka domowej społeczności oraz wzmacnia więzi. Ale też tego, że plan należy oprzeć na starannym rozpoznaniu potrzeb i możliwości. A w szczególności tego, że czasem o wiele lepiej odpuścić, pozwolić sobie na nicnierobienie, na wolny dzień, a nawet tydzień.
Bo przecież ciągle się gdzieś spieszymy, coś musimy, coś chcemy. Żeby było dobrze, lepiej, fajniej, ciekawiej.
Ciągle się tego uczę. Żeby nie próbować "w międzyczasie" posprzątać, uprać, ugotować, wrzucić posta, odpisać na wiadomość. Bywa trudno. Ale powoli pozwalam sobie po prostu być. Na tyle, na ile mogę (bo, nie tworząc iluzorycznej rzeczywistości, jednak coś kiedyś przygotować do jedzenia trzeba, nakarmić i przewinąć N., odpisać na jakąś pilną wiadomość). I odkryłam na nowo, że kiedy przestaję się szarpać, gonić w piętkę, wszystko jakoś układa się samo. Dziewczynki zaspokojone obecnością mamy w ciągu dnia, spełnieniem ich potrzeb, na których dostrzeżenie mam czas i przestrzeń, nienakręcone ciągłym poganianiem i moimi emocjami, zasypiają wieczorem bez problemu. A ja mam czas, siły i chęci zrobić wszystko to, czego nie zrobiłam w dzień. A nawet jeśli nie, łatwiej mi odpuścić i powiedzieć sobie: "Nic się nie stanie, jeśli zrobisz to kiedy indziej."
Bo czy z planem, czy bez, życie ma być dla nas i nikt za nas tego nam nie zaplanuje.
