Czasem tak sobie ludzie urządzają rzeczywistość, że to, co naturalne i oczywiste, zostaje zepchnięte na dalszy plan. Czasem trzeba wyjść na ulice, żeby zwrócić uwagę innych, że gdzieś się jako społeczeństwo zagubiliśmy. Dziś mamy wychodzą z domów i karmią tam, gdzie akurat się znajdują. Tak jest normalnie, zgodnie z naturą. Nic w tym wstydliwego ani gorszącego. A jednak słyszy się takie głosy i czasem trzeba zawalczyć o swobodę. Mieszkając w Gdańsku trudno o lepsze tło do takiej walki niż tereny Stoczni Gdańskiej. Dlatego właśnie tam udaliśmy się z grupą pięknych mam, by pokazać, że karmić piersią można zawsze i wszędzie. Bo to po prostu ludzkie i naturalne.

Dwa miesiące temu doświadczyłam najmilszej chyba pobudki w moim życiu. Obudziła mnie mała łapka, wędrująca niezgrabnie po mojej twarzy - chwytająca za nos i przebierająca paluszkami przy moim oku. Przypadek, pomyślałam, raz już zerwałam się, okładana małą piąstką, której akurat trafiłam na trajektorię. Otworzyłam jednak oko (to "niegrzebane" akurat) i zobaczyłam wpatrujące się we mnie małe błękitne ślipia. Jeśli znacie to uczucie, kiedy małe, ciepłe, niezdarne łapki dotykają Waszej twarzy, wiecie, jak było miło. Ale dla mnie było to podwójnie niesamowite. Te małe oczęta mówiące "Obudź się, tu jestem!" i rączki wyciągające mnie z głębokiego snu równo rok wcześniej obudziły mnie jakby tym samym niemym wołaniem. W szarą, marcową środę wstałam jak co dzień do pracy i trochę tak z głupia frant zrobiłam test, nie pytajcie, który już z kolei. Nie było żadnych objawów, nawet specjalnie nie przyglądałam się wynikowi, dobrze wiem, jak wygląda kontrolna kreska na teście. A jednak były dwie. Tak po prostu, znikąd, nagle. Ot nie było, nie było i bach! są! Przeczytaliście już kilka moich zwierzeń, więc wiecie już na pewno, co zrobiłam - tak! rozpłakałam się na całego, w międzyczasie wyciągając z łóżka TFT, i przeryczałam tak cały poranek.



Niedowierzanie trwało jeszcze długo, potem były chwile szczęścia, większego szczęścia i wreszcie euforii. Ciąża była dla mnie bajką, w której działy się niezliczone cuda. Doświadczyłam w tym czasie tyle ciepła i dobra ze strony ludzi, również tych zupełnie obcych, zaczęłam dostrzegać na nowo, jak piękny jest świat, nauczyłam się doceniać drobiazgi. Chciałam, by to trwało wiecznie. Wszyscy dookoła mówili, że pięknie dopiero będzie, że najwspanialsze to przede mną, a ja nie wierzyłam, bo już przecież lepiej być nie mogło.



Ale wbrew moim oczekiwaniom ciąża się skończyła. Na świecie pojawiła się D. i okazało się, że zupełnie nie wiedziałam wcześniej, czym jest szczęście. Mam dziś poczucie, że moje życie zaczęło się 24 listopada 2015 roku. Dopiero od tego dnia wszystko nabrało sensu - poranne wstawanie, porządki, podejmowanie wyzwań, planowanie i korzystanie z każdego dnia. Przepadłam po całości w macierzyństwie, stałam się mamą pełną gębą, założyłam bloga...  Wczoraj skończyłam 30 lat i może byłoby mi z tym choć odrobinę nieswojo, gdyby nie fakt, że zdążyłam do tego czasu zostać mamą. Zostałam wreszcie tym, kim chciałam być od zawsze. Nieważne już, ile będę miała lat, gdzie będę mieszkać ani czym się zajmować. Ja = mama. Wiem, że dla wielu kobiet to tylko jedna z ról. Dla mnie to sens istnienia, jakkolwiek patetycznie to nie brzmi. I cieszę się, że jesteście w tym ze mną, że mogę dzielić się z Wami swoim szczęściem, może uda mi się nawet nim trochę zarazić.

Ale pomimo tego ogromu szczęścia nie zapomniałam jednak, jak to jest czekać. Dzień przed Dniem Matki nie opuszczała mnie myśl, że przecież jeszcze dwa lata wcześniej patrzyłam z boku, jak moje koleżanki świętowały, a ja żyłam wciąż nadzieją, że to już ostatni raz nie świętuję z nimi. I za każdym razem, gdy o tym pomyślałam, ściskało mnie za gardło. Teraz mam D., moje wielkie szczęście, ale mimo to ciągle jestem z Wami myślami, dziewczyny, które, jak jeszcze ja niedawno, czekacie, aż Dzień Matki będzie również Waszym dniem. Trzymam za Was wszystkie kciuki i ślę do Was pozytywną energię. I wierzę głęboko, że spotkamy się pewnego dnia, będziemy rozmawiać o kupach, ciuszkach i ząbkowaniu. Wybaczcie, że Was opuściłam. Ale niech będzie to potwierdzeniem, że z tego klubu się występuje. Trzeba tylko dotrwać w jednym kawałku do tego dnia, kiedy coś w środku powie Wam: "Obudź się, tu jestem!" A ja będę wtedy cieszyć się z Wami, jak niektórzy cieszyli się ze mną. (Z największymi pozdrowieniami dla tej, która była wtedy w szlafroku :*)

PS Nie mogę się z Wami nie podzielić niespodzianką, jaką dostałam wczoraj z okazji mojego pierwszego własnego Dnia Matki od mojej D. i jej cudownego taty:

Jest tu ktoś, kto nie zna okładki "Nevermind" Nirvany?  Wszyscy chyba kojarzą bobasa nurkującego w basenie po banknot 100-dolarowy. Naoglądałam się programów o podwodnych zdolnościach niemowląt jeszcze na długo przed tym, jak D. pojawiła się na świecie. Zachwycona, rozglądałam się za zajęciami dla niemowląt, żeby jak najszybciej zabrać D. do "dużej wody". Nie tyle, żeby ją przyzwyczajać od małego, jak mówią niektórzy, ale raczej żeby jej nie odzwyczaić, wszak z wody przyszła na świat :)

Mamy to szczęście, że rzut beretem od nas, w szkole, w której pracuję, otworzono w tym roku basen i że prowadzi w nim zajęcia zaprzyjaźniona szkółka pływacka. Zaopatrzyliśmy się więc w kąpieluszkę, wzięliśmy niezbędny ekwipunek (dwa dni pakowałam torbę, żeby niczego nie pominąć) i z entuzjazmem ruszyliśmy na pływalnię.




Czy jest w ogóle sens 3-miesięcznego bobasa zabierać na zajęcia z instruktorem? Według mnie ogromny! Przebywanie z dzieckiem w wodzie wydaje się pozornie proste i pewnie wiele rzeczy można zrobić intuicyjnie, ale dopiero w trakcie zajęć zrozumiałam, że o wielu sprawach nawet bym sama nie pomyślała. Profesjonalny instruktor doskonale wie, do czego i w jaki sposób trzeba malucha przygotować. Dlatego też TFT ćwiczył z D. robienie fal, zanurzanie buźki, polewanie głowy czy spotykanie z innymi pływającymi. Dla malucha to ogromne emocje, wszystko nowe i nieznane dlatego ważne jest, żeby dorosły wiedział, co i jak robi, żeby czuł się pewny.




A pomijając kwestie techniczne, zajęcia to przede wszystkim świetna zabawa i okazja do całkowitego rozluźnienia. Zresztą zobaczcie sami:


Żeby jednak nie było, że u Trochę Fajnych to tak wszystko programowo i że same sukcesy. Zajęcia były fantastyczne, ale niestety skończyły się wielkim płaczem. Mina "na podkówkę" wskazywała, że D. znalazła się poza strefą komfortu.  Niestety pora zupełnie nie jej, bo akurat pokrywała się z pierwszą drzemką, do tego dużo emocji, głośno i nieznajomo, a na to wszystko skok rozwojowy, w czasie którego nasze dziecko dowiedziało się, że umie płakać. Wyszliśmy z basenu z nadzieją, że to jednorazowa akcja i że następnym razem będzie lepiej, w końcu prawie przez całe zajęcia D. była zadowolona.





Niestety drugie zajęcia skończyliśmy szybciej, niż zaczęliśmy. Ewidentnie za dużo emocji, jak na tak małego człowieka. Chociaż bardzo chcielibyśmy, żeby D. była wodnym dzieckiem, odpuściliśmy. Ustaliliśmy z super prowadzącą, że trzeba D. dać trochę czasu. Odczekaliśmy miesiąc. D. wydoroślała ;) Stała się mniej wrażliwa na nadmiar bodźców, zyskała większą kontrolę nad ciałem, a do tego zmienił się jej rytm dnia. Jak nam poszło po przerwie, opowiem już nie długo. Ale już teraz mogę Wam powiedzieć, że było tak fajnie, że ja nie mogę się już doczekać kolejnych zajęć. I wydaje mi się, że D. też!

Dawno nie było nowego posta i wypada się wytłumaczyć dlaczego. Otóż Trochę Fajni oddawali się ostatnio wielu aktywnościom natury społeczno-edukacyjnej. Manifestowaliśmy, kształciliśmy się w zakresie niekształcenia i... uprawialiśmy konferencing ;)

Jeszcze w ciąży trafiliśmy na pierwszą konferencję dla przyszłych rodziców - Bezpieczny maluch. I tak nam się spodobało, że zaczęłam szukać, czy aby nie ma tego więcej. Okazało się, że akurat zaczął się sezon konferencyjny! Zgłosiłam nas więc na wszystko, co tylko się działo, a TFT dał się wszędzie zabrać, wykazywał nawet entuzjazm, co jest podobno rzadko spotykane wśród męskiej części populacji.

Byliśmy więc na konferencjach Mama wie!, Świadoma mama oraz Mamo, to ja.

Dowiedzieliśmy się, na co zwrócić uwagę, wybierając fotelik samochodowy, jak go montować, żeby było bezpiecznie, dlaczego najlepiej kupić smoczek lateksowy, czy warto bankowac krew pępowinową, jak nosić dziecko w chuście, jak pielęgnować malucha, kilkukrotnie przeszliśmy kurs pierwszej pomocy, mamy też dwa pamiątkowe zdjęcia z D. w brzuchu i już poza :) Oczywiście było trochę nudnych wystąpień, jedną prezentację obejrzeliśmy już chyba 5 razy, czasem można było przysnąć, a czasem wściec się na mamy dookoła, które raczej nie przyszły posłuchać, a pogadać z innymi mamami, ale wartościowych rzeczy było zdecydowanie więcej.

Przy okazji udało nam się wygrać płytę z muzyką dla malucha, karnet na ćwiczenia dla mam i przyszłych mam, pluszową owcę, książeczkę z kontrastowymi obrazkami i pudło wkładek laktacyjnych :D

Na każdej konferencji są oczywiście sponsorzy, a w związku z tym TORBY Z GRATISAMI, czyli to, co tygryski lubią najbardziej ;) Zgromadziliśmy w ten sposób 6 butelek do karmienia, 5 smoczków, 2 myjki, pieluchę flanelową, kilkanaście wkładek laktacyjnych, kilkanaście pieluch jednorazowych, 6 saszetek proszku do prania dla dzieci, mnóstwo próbek kremów i innych kosmetyków dla mam i dzieci. Część z tego wykorzystaliśmy, część zebrałam w jedną siatę i przy najbliższej wizycie w przychodni planuję przekazać naszej super położnej, na pewno znajdzie kogoś, komu się przyda.


Aktualnie trwa wiosenny sezon konferencyjny, dlatego znów śmigamy po wiedzę i gadżety :D Udało nam się tym naszym hobby zarazić nawet kilkoro znajomych i mam nadzieję, że po tym poście przybędzie znajomych twarzy na kolejnych spotkaniach. Bo tak już całkowicie poważnie, pomijając smoczki i próbki, bardzo wielu ważnych rzeczy można się nauczyć. Szkoła rodzenia daje tylko podstawy, a z doświadczenia wiemy, że i to można zrobić marnie. Rady mam, babć i koleżanek są na pewno pomocne, nie zawsze jednak zgodne z aktualnym stanem wiedzy na temat rozwoju dzieci i ich potrzeb. Można przeczytać cały Internet i potem na zasadzie wyliczeń statystycznych wybrać informacje wiarygodne. Mnie jednak zdecydowanie bardziej przekonują specjaliści widziani na własne oczy, którym można zadać pytania, nawet te podchwytliwe, posłuchać pytań od innych rodziców, które często wyprzedzają kwestie i problemy, które nas jeszcze nie dotyczą.

Ostatnio byliśmy, po raz kolejny zresztą, na konferencji Mama wie!, której trzonem jest spotkanie z Pawłem Zawitkowskim (tylko nie mówcie, że macie dzieci, a nie wiecie kto to!), moim wielkim guru do spraw rozwoju dziecka.


I chociaż wielokrotnie przewertowałam już książki wujka Pawła, słuchałam programów z jego udziałem i widziałam filmiki, w których pokazuje, jak prawidłowo nosić i przekładać te nasze szkraby, to okazało się, że noszę i podnoszę D. w sposób dla niej niekomfortowy. Od soboty więc u nas wielkie zmiany. Wcale nie było łatwo, bo to wszystko wygląda prosto, dopóki się nie spróbuje. Ale udało się już poprawić kilka rzeczy - nie nosimy D. w naszej ulubionej pozycji przodem do siebie na ramieniu, nie podnosimy pod pachy, nie unosimy pupy podczas przewijania i nie dajemy możliwości stawania na nóżkach. I wiecie co? Mamy fajne, miękkie i zadowolone dziecko, które nie musi się całe spinać, żeby utrzymać kontrolę nad ciałem. D. na rękach u wujka Pawła nauczyła się, jak może być fajnie i teraz protestuje, kiedy robimy coś nie tak :)

A w najbliższy weekend idziemy całą Trochę Fajną Rodziną na targi Mother and baby, razem z wujkiem Pawłem porobić zwariowane rzeczy z balonami, mopami i kaszą! A co!

Pisałam ostatnio o naszym oczekiwaniu na narodziny D., o ostatnich dniach, godzinach. O tym, co udało nam się z tego czasu uwiecznić. Ale mamy jeszcze jedną, najpiękniejszą pamiątkę. Zastanawiałam się, czy się z Wami nią dzielić, bo to takie dość mocno osobiste, ale wspólnie z TFT ustaliliśmy, że chyba możemy.

A więc oto, co działo się u nas tuż po północy 24.11, już po wielkim spacerze, na 1,5 godziny przed rozpoczęciem pierwszej Dobrusiowej podróży.





A 7,5 godziny później D. była już z nami!

Termin - konkretna data, kiedy ma coś nastąpić. Jak termin egzaminu, termin rozprawy sądowej, termin przydatności do spożycia. Umawiamy się na jakiś termin, a jeszcze częściej ktoś nam go wyznacza. A my musimy się w nim zmieścić - przyjść, oddać, zrobić coś na czas. Może my tak, ale (o! Niebiosa!) kto wpadł na pomysł, żeby wyznaczać terminy Matce Naturze?!

Droga Matko Naturo, 16.11.2015r. proszę wyprawić na świat Dobrochnę. Kuriozalne? A przecież każdej z nas wyliczono co do dnia, kiedy powinna urodzić. Jakby nie można było powiedzieć: W listopadzie. Przecież wiadomo, że dziecko przyjdzie na świat wtedy, gdy przyjdzie na świat, ni wcześniej, ni później. Znacie kogoś, kto zapomniał się urodzić? Bo pomimo wielkiego roztargnienia i zaplątania w czasie nawet oboje Trochę Fajni o tym akurat nie zapomnieli. Wiadomo, trzeba trzymać rękę na pulsie, sprawdzać, czy wszystko jest ok, jeśli ciąża trwa nad wyraz długo, ale wyliczać co do dnia?

Mówią ci jednak: Termin porodu 16 listopada. I teraz rób co chcesz. Niby masz te dwa tygodnie zapasu, ale od 15-tego wieczorem czujesz już presję. Bo to przecież już.

I w miarę w porządku, kiedy to "już" przychodzi w wyznaczonym TERMINIE. Ale co, jeśli nie? To jak ze wspinaczką na bardzo wysoki szczyt, z którego ma cię zabrać kolejka. Wspinasz się, coraz wyżej, z trudem łapiąc już oddech, zostawiając za sobą bezpieczne piękne widoki, docierasz na szczyt... a kolejki nie ma. Stoisz więc na jednej nodze, chwiejąc się na prawo i lewo, nie mogąc zrobić już dalej nic. Widzisz nawet linę kolejki, ale kolejka nie przyjeżdża, więc czekasz, z coraz większym przerażeniem spoglądając w jej kierunku.

D. powinna była urodzić się 16 listopada, w poniedziałek. Tak wynikało z obliczeń i pomiarów USG. Że może się nieco spóźnić, można było się spodziewać, patrząc na rodziców, szczególnie na TFM. Właściwie to do ostatniej chwili oboje coś jeszcze załatwialiśmy, TFT domykał ostatnie zlecenia, żeby po narodzinach móc poświęcić się jedynie wpatrywaniu się w mały cud. Zdarzyło nam się nawet kilka razy poprosic D., żeby się za bardzo nie spieszyła, bo jeszcze chcielibyśmy zdążyć z tym czy tamtym. Do 16-stego mieliśmy już jednak wszystko podomykane, torby spakowane stały przy drzwiach, w pokoiku wszytko na tip-top, nawet ramki na ścianach powieszone. A tu nic. Wtorek i środę przełaziliśmy po mieszkaniu, snując się z kąta w kąt. W końcu mała Trochę Fajna musiała mieć małą obsuwę czasową.  W dzień udawaliśmy, że nic się nie dzieje, ale wieczorami siadaliśmy w pokoiku i rozmawialiśmy z brzuchem.

W czwartek przeszliśmy do ofensywy! Wieczorne ćwiczenia z I., w ramach szkoły rodzenia, były dedykowane specjalnie dla mnie. Na M. podziałało - gimnastyka, interwał na schodach i N. urodziła się następnego dnia. W czwartek dawałam więc z siebie maksimum, a w głowie już planowałam, po których schodach będę się wspinać.

W piątek urządziliśmy wielką wyprawę na Pachołek. Za radą I. dzielnie rozpoczęłam trening interwałowy - najpierw intensywnie, potem spokojnie, potem znów intensywnie, aż na szczyt. Oczywiście takie było założenie. W praktyce wyglądało to raczej tak: Najpierw intensywnie (Jestem dzielna, jestem sprawna, co to dla mnie, TFT został w tyle, jeszcze kilka stopni), potem... zadyszka. I sapanie na samą górę, już bez myślenia o tempie, zmianach, byle tylko dotrwać bez postoju. I nawet prawie się udało, zatrzymałam się tylko raz, przed wspinaczką na wieżę. W sumie to nawet wyszedł mały interwał, bo na wieżę musiałam znowu prawie wbiec, żeby filmik wyglądał spektakularnie ;) W końcu czego się nie robi dla sławy!




Przekonani, że po takim wysiłku najbliższą noc spędzimy na sali porodowej, postanowiliśmy zakończyć ten 41-tygodniowy przepiękny czas jakimś wdzięcznym akcentem. Pojechaliśmy w miejsce, do którego TFT chciał zabrać mnie tuż przed moim zajściem w ciążę - do magicznej czekoladziarni. Miejsce było idealne na tę okazję; człowiek ma tam wrażenie, że Ziemia spowalnia, oczy mrugają w zwolnionym tempie (w slow motion, jak to się dzisiaj mówi), a myśli zawieszają się w powietrzu przesyconym słodkim zapachem czekolady. Piliśmy gęsty, kakaowy płyn w milczeniu, w poczuciu wdzięczności za miniony czas i w spokoju, że za chwilę będziemy już wszyscy razem.











W nocy nic się jednak nie wydarzyło. W sobotę odbyło się więc wielkie mycie okien. Cały salon - 3 małe, 1 duże i 1 balkonowe. Kto przechodził akurat ulicą, musiał mieć niezły ubaw - ubrana w trzy warstwy ubrań i wielki pomarańczowy golf, z 40-tygodniowym brzuchem wyglądałam nie inaczej, jak dynia w czapce. Zmachana, ale dumna ze lśniących okien, przeczekałam jeszcze całą niedzielę, a w poniedziałek dorzuciłam wielkie okno w kuchni.

Byliśmy tydzień po terminie. Kontrolne KTG...



...i informacja, że nic nadal się nie dzieje. Że następnego dnia pora zgłosić się do szpitala. Paskudne uczucie. Porażka. Utrata kontroli nad własnym losem. To miało być mistyczne przeżycie i wspólne, a jeśli pozwolę się położyć, cała ta magia pryśnie - będzie szpital, kroplówka, samotność, łzy i bezradność.

Postanowiliśmy jeszcze raz zawalczyć, zmobilizować dziecię do podróży. Podobno modelowanie jest najbardziej skuteczną metodą wychowawczą (pisałam o tym nawet pracę licencjacką). Więc żeby dać D. przykład, wyruszyliśmy w drogę - długą, męczącą i pod górkę. Przeczłapaliśmy tuż przed północą całe osiedle, 3,5 kilometra głównie pod górkę. Po 1 w nocy położyliśmy się spać, a po 2 D. urządziła nam najcudowniejszą pobudkę w życiu. I wszystko odbyło się po naszemu - w nocy, wspólnie i trochę na wariackich papierach :)

Ale byłoby o wiele spokojniej, gdyby nie gonił nas matematycznie wyliczony termin, gdybyśmy mogli zdać się na D. i na Matkę Naturę, która w stosownym momencie wyprawiła ją w drogę.



PS Kochane oczekujące mamy! Przypadkiem nie zacznijcie się zamartwiać! Nie odliczajcie dni! Bo wszystko i tak wydarzy się w najlepszym czasie! W Waszym czasie! Trzymam za Was wszystkie mocno kciuki!!! Będzie dobrze, będzie pięknie!
PS 1 Jeśli macie wśród bliskich jakąś kobietę przy nadziei, nie dopytujcie: "Czy już?!" Na pewno się pochwali. Napiszcie jej, że z nią jesteście, że trzymacie kciuki, jeszcze przed tym nieznośnym terminem, a potem dajcie jej czas. Czas i spokój, one najbardziej będą jej wtedy potrzebne.

Wszystkie sławne osoby ostatnio projektują, więc postanowiliśmy nie być gorsi i też stworzyć własną kolekcję. Właściwie kolekcja to trochę duże słowo, ponieważ składa się ona z jednej kreacji, co właściwie wyklucza się z definicją kolekcji, ale cóż... Taka Trochę Fajna Kolekcja od Trochę Fajnych Projektantów, więc nic dziwnego.

Przedstawiamy zatem z dumą kreację Dobrochna. Świetnie prezentuje się zarówno w wersji żeńskiej, jak i męskiej. Szczególnie dobrze pod choinką oraz na babciach, dziadkach, ciociach i wujkach. Jak TFRodzice się ogarną i pomyślą o sobie, to na nich, jak i na naczelnej Trochę Fajnej - D., też. Spodziewane wzmożone występowanie w okresie wakacyjnym w rejonach Darłowa.




Oficjalnie przyznajemy, że pomysł wcale a wcale nie jest autorski, a podpatrzony na boskim Pinterest. Czcionka imienia to Sound Heart, reszta napisu to Organic Fridays Heart Alternate, gdybyście chcieli też zaprojektować sobie podobną. Polecamy, bo nosi się świetnie!